قهرمانی نوجوانان و نایب قهرمانی جوانان وزنهبرداری ایران در مسابقات قهرمانی آسیا جای خوشحالی دارد؛ موفقیتی که بیتردید نتیجه سالها تلاش مربیان و ورزشکاران است، اما مسئله مهم در پی این گونه کسب موفقیتها، نحوه برخورد با آن است. قهرمانی و نایبقهرمانی در آسیا اگر چه خوب است، اما نمیتواند کافی باشد. ما باید بتوانیم جوانان و نوجوانان خود را مهیای حضور پرقدرت در عرصههای جهانی کنیم. جوانان و نوجوانان یعنی پایههای وزنهبرداری. تیم ملی بزرگسالان را در سالهای آینده قرار است نفراتی از همین نوجوانان و جوانان تشکیل دهند، به همین دلیل هم نباید آنها را رها کرد. نباید در باد قهرمانی و نایبقهرمانی در آسیا خوابید. رقبای ما عمدتاً خارج از آسیا هستند. از سوی دیگر با پایان دوران بهداد سلیمی و سرنوشتی که به زودی گریبان کیانوش رستمی و سهراب مرادی و دیگر وزنهبرداران مطرح را میگیرد، مهیا کردن جوانان و نوجوانان برای تقویت بزرگسالان اهمیتی چند برابر دارد، به همین دلیل برای تداوم پیدا کردن این موفقیتها، باید اردوهای تمرینی تداوم پیدا کند. نباید ورزشکاران را به حال خود رها کرد که این مسئله میتواند باعث دوری آنها از آمادگی ایدهآل باشد. باید روی پایهها اصولی کار کرد، با برنامهریزی دقیق. اینکه فکر کنیم، چون امروز تیم نوجوانان وزنهبرداری قهرمان و تیم جوانان نایب قهرمان شده، ما دیگر نگرانی بابت بزرگسالان در طول سالهای آینده نداریم، کاملاً اشتباه است. وزنهبرداری ورزش رکوردی است. در این رشته رکوردهاست که حرف اول را میزند. برای حفظ رکورد و ارتقای آن وزنهبردار باید به لحاظ آمادگی بدنی در شرایط ایدهآلی قرار گیرد که لازمه آن برگزاری اردوهای متداوم و طولانیمدت است. هر چند در آن صورت هم نمیتوان انتظار داشت اهم وزنهبردارانی که موفق به کسب مدال شدند و روی سکو رفتند به تیم ملی بزرگسالان راه یابند. نه فقط، چون در این مسیر اتفاقات ناخوشایندی، چون مصدومیت نیز هست بلکه از آن جهت که وزنهبرداری یک رشته سنگین، سخت و رکوردی است، به همین دلیل تنها تعدادی از نفراتی که امروز در جوانان و نوجوانان روی سکو رفتهاند، میتوانند به بزرگسالان راه یابند و مسیر موفقیت را ادامه دهند، با وجود این، اما باید شرایط را برای تکتک ملی پوشان مهیا کرد چراکه هیچ کس نمیتواند پیشبینی کند کدام ورزشکار در این مسیر میتواند به موفقیت دست یابد. بیتردید باید مسیر را برای رسیدن به این موفقیت برای ورزشکاران هموار کرد تا بتوانیم شاهد جایگزینهای مناسبی برای امثال بهداد، کیانوش و سهراب باشیم. آنچه مسلم است اینکه ورزنهبرداری ایران پتانسیل قابل توجهی دارد و این را نتیجه حاصله در رقابتهای قهرمانی آسیا نیز ثابت کرد، اما برای به ثمر نشستن این پتانسیل باید با برنامه و اصولی کار کرد. برگزاری اردو، حضور در مسابقات مختلف جهت کسب تجربه و آشنایی با میادین بینالمللی، استفاده از مربیان باتجربه و با دانش و مهیا کردن شرایط شرط اول است.
اگر میخواهیم شاهد حضور مدالآوران نوجوانان در جوانان و مدالآوران جوانان در بزرگسالان باشیم، باید دلسوزانه کار کنیم. این تیمها نیازمند حمایت فدراسیون و مربیان هستند. نباید آنها را بعد از مسابقات مختلف، (فارغ از نتایج کسبشده) رها کنند که در آن صورت حتی نمیتوان انتظار تکرار موفقیت داشت، چه رسد به تداوم آن! این، اما نیازمند زمان است. باید به جوانان و نوجوانان زمان داد. در عرض یکیدو سال نمیتوان انتظار داشت مدالآوران جوانان و نوجوانان به بزرگسالان راه یابند. این تازه اول راه این ورزشکاران است، البته تقویم فدراسیون مشخص است، اما برگزاری تورنمنتهای مختلف نیز میتواند اهمیت بسیاری داشته باشد چراکه وزنهبرداران جوان و نوجوان نیازمند کسب تجربه هستند و حضور در مسابقات متعدد میتواند تجربیات خوبی در اختیار آنها قرار دهد؛ تجربهای که تا حد زیادی میتواند در مسابقات حائز اهمیت تأثیرگذار باشد، اما مهمترین مسئله امروز این است که نباید در باد این موفقیت بخوابیم و جوانان و نوجوانان را به حال خود رها کنیم که در آن صورت هر چه رشتهایم، پنبه خواهد شد!
تردیدی نیست که حفظ موفقیت از کسب آن به مراتب سختتر است و کادر فنی و فدراسیون فوتبال باید این مهم را نیز مدنظر قرار دهند تا با تداوم این موفقیتها شاهد حضور ملیپوشان جوان و نوجوان در ترکیب تیم بزرگسالان باشیم؛ اتفاقی که بیتردید خواسته تمامی افراد جامعه وزنهبرداری کشور است.
