بازیهای آسیایی یکسال به تعویق افتاد. یکسالی که میشد به بهترین شکل ممکن از آن استفاده کرد، کار کرد و شرایطی را فراهم آورد که هم از بحث اعزام کیفی که حق بسیاری از ورزشکاران را میخورد خلاص شد و هم ورزشکار بیشتری را راهی رقابتها کرد تا شانس مدالآوری بالاتر برود و در نهایت هم جایگاه ایران ارتقا پیدا کند.
این حالت ایدهآل ماجرا بود، اما از آنجایی که مدیران ورزش کشور مانند اغلب مدیران بخشهای دیگر در زمینه فرصتسوزی و از دست دادن سرمایه و زمان ید طولایی دارند، این یکسال هم مانند برق و باد گذشت و حالا دبیرکل کمیته ملی المپیک با ژستی خاص از بیکار نبودن رقبای آسیایی میگوید و از اینکه شانس کسب مدال طلای ایران در این مسابقات کمتر از ۲۰ عدد است و باید به جایگاه ششم یا هفتم فکر کنیم!
مناف هاشمی گفت: «اگر یک بررسی انجام دهیم، میبینیم که جایگاه ما بعد از ۲۰۱۰ گوانگژو تا ۲۰۱۸ جاکارتا از چهارم به پنجم و سپس ششم رسید و اگر الان بخواهیم روی آن حساب کنیم باید نگاه به رده ششم یا هفتم داشته باشیم. ما در ۲۰۱۰ با ۲۰ طلا چهارم شویم، اما ۲۰۱۴ اینچئون با ۲۱ طلا پنجم شدیم و در جاکارتا با ۲۰طلا یک رتبه هم عقبتر آمدیم و در رده ششم قرار گرفتیم. کشورهایی مثل قزاقستان، تایلند، هند، ازبکستان و چینتایپه بیکار ننشستهاند و تلاش میکنند خودشان را ارتقا دهند. این کار کاروان را سخت میکند.»
باید خدمت جناب هاشمی و بقیه مسئولان ورزش کشور خسته نباشید بگوییم که اینگونه از همین حالا تحلیل میکنند. مسئولانی که با یک فرار رو به جلو از همین حالا اذهان عمومی را آماده شکست تلخ ورزش در بازیهای آسیایی هانگژو میکنند. جالب اینکه هیچکس هم پیدا نمیشود که مثلاً به مناف هاشمی بگوید شما که اینگونه آمار میدهید پس در این یکسالی که فرصت داشتید چه میکردید که امروز از اعزام کیفی هم عبور کردهاید و صراحتاً عنوان میکنید نتیجه بازیهای هانگژو ضعیفتر از سه دوره گذشته بازیهای آسیایی است؟!
هاشمی در ادامه با ابراز امیدواری به کسب جایگاه پنجمی مسابقات ضمن سخت عنوان کردن رسیدن به این هدف اظهار داشت: «با توجه به اینکه هدف ما مدالآوری و اعزام یک کاروان کیفی است، طبیعی است که برخی از رشتهها را حذف کنیم یا تعدادشان را کاهش دهیم، به همین دلیل رشتهها را سه دسته کردهایم؛ دسته اول آنهایی که قطعاً ما را صاحب مدال میکنند و با ظرفیت کامل اعزام میکنیم. دسته دوم آنهایی که اعزامشان قطعی است، اما با ظرفیت نامشخص. دسته سوم نیز آنهایی که شانس مدال ندارند، اما روند خوبی داشتهاند و بهویژه در بخش بانوان میتوانند بین رتبههای چهارم تا ششم باشند. در خصوص گروه سوم در جلسه ستاد بازیها اختلافنظری به وجود آمد و نیاز به این است که دوباره با معاونان وزارت ورزش و مسئولان کمیته جلسه بگذاریم و رشتهها را دعوت و با آنها صحبت کنیم. اختلافنظر از این بابت است که برخی رشتهها مدال میآورند، بعضیها نمیآورند. این اختلافنظر فنی است. برای مثال مسئولان فدراسیون شنا میگویند که ما در شیرجه مدال میگیریم، اما آنالیزهای ما نشان میدهد که مدال نمیگیریم. ما دوباره به این ادعا گوش میدهیم و نفرات را مجدداً بررسی میکنیم و رکوردهایشان را میگیریم.»
وی با بیان اینکه والیبال در گروه اول و هندبال و بسکتبال در گروه دوم هستند، گفت: «آنالیزهایی که در بحث کسب طلا میکنیم برای این دوره زیر ۲۰ طلاست. تأثیرگذاری در جایگاه ایران در رنکینگ روی مدال طلاست، اما واقعیت این است که ما در دوره قبل با ۲۰ طلا ششم شدیم. الان در آنالیزهایمان اگر گروه سوم را کنار بگذاریم، تعدادها طلاهای کارشناسی شده زیر ۲۰ است.»
با این تفاسیر نباید توقع بالا داشت. دبیرکل کمیته ملی المپیک از آنالیزهایی حرف میزند که توسط گروهی ناشناس و کت و شلوارپوش مثل خودش که شاید در طول عمرشان سابقه پیادهروی هم نداشته باشند صورت میگیرد. آنالیزهایی که نشان میدهد بدون کوچکترین شناختی از ورزش و ورزشکاران ایران انجام میشود که اگر اینگونه بود حتماً میدانستند که ما همیشه توسط ورزشکاران و در رشتههایی مدالآوری داشتهایم که قبل از مسابقات کمترین شانسی را برای آنها قائل نبودیم. حقیقت این است که وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک یکسال ارزشمند را از دست دادهاند و حالا با بهانهتراشی و حرفهای بیهوده سعی دارند شکست احتمالی در بازیهای آسیایی هانگژو را توجیه کنند.
