بودجه پیشنهادی برای وزارت ورزش اعتراضات بسیاری را به دنبال داشت. با این وجود، اما وزیر ورزش بهرغم اشاره به این مهم که ترویج ورزش همگانی، ورزش باشگاهی، برنامههای استعدادیابی و عمرانی متحمل توجه بودجهای است، در کمال ناباوری مدعی است بودجه در نظر گرفته شده برای ورزش ناامید کننده نیست و دولت در حد بضاعت خود برنامهای تنظیم و بودجهای را پیشنهاد داده است. این در حالی است که بسیاری از منتقدان بر این باورند که در بودجه پیشنهادی برای ورزش، به رشد چندین برابری تورم توجهی نشده و به همین دلیل رقم مطرح شده ناچیز و ناکار آمد است و نمیتواند دردی از ورزش دوا کند.
اهمیت بودجه ۱۴۰۲ از آن جهت است که ورزش ایران سال آینده بازیهای آسیایی و پاراآسیایی هانگژو و همچنین مسابقات کسب سهمیه بازیهای المپیک و پارالمپیک را پیشرو دارد. رویدادهایی که حضوری موفق در آنها نیازمند برپایی اردوهای آمادهسازی است. روندی که با توجه به بالا رفتن نرخ ارز و افزایش قابل توجه هزینهها، رقم درشتی را میطلبد. خصوصاً که با توجه به تعویق یکساله بازیهای آسیایی، روند آمادهسازی تیمها نیز طولانیتر شده و این نیز مزید بر علت بالا رفتن هزینهها شده است. به همین دلیل با یک حساب سرانگشتی میتوان دریافت که افزایش بودجه ورزش تناسبی با افزایش هزینهها نداشته و این عدم تناسب است که صدای خیلیها را در آورده است.
در لایحه بودجه سال ۱۴۰۲ که دی ماه از سوی رئیسجمهور به مجلس تقدیم شد تا مورد بررسی قرار گیرد، بودجه وزارت ورزش و جوانان در حدود ۲۴۸۶ میلیارد تومان مشخص شده است که در این میان ۱۲۸۶ میلیارد تومان مربوط به بخش هزینهای و ۱۲۰۰ میلیارد تومان مربوط به بخش تملک داراییهای سرمایهای میشود. همچنین از این بودجه مبلغ ۷۳۵ میلیارد تومان مقابل نام شرکت توسعه و نگهداری اماکن ورزشی درج شده و اختصاص یافته است. همچنین در این لایحه، مبلغ ۳۱۰ میلیارد تومان برای کمیته ملی المپیک و ۱۸۵ میلیارد تومان برای کمیته ملی پارالمپیک در نظر گرفته شده است. این درحالی است که بودجه کمیته المپیک در سال ۱۴۰۱ مبلغ ۲۳۹ میلیارد تومان و کمیته ملی پارالمپیک ۱۲۷ میلیارد تومان بود. اما با در نظر گرفتن تورم و افزایش قابل توجه هزینهها و در عین حال اهمیت ورزش برای سلامت جامعه، نمیتوان خیلی به این اعداد و ارقام دل بست و انتظار داشت که مشکلی از مشکلات بیپایان ورزش را حل و فصل کند.
عدم تناسبی که نگاهی گذرا به هزینه اعزام کاروان ایران در دو رویداد المپیک ۲۰۱۲ لندن و بازیهای آسیایی گوانگجو به خوبی نمایان میکند. کاروان اعزامی ایران به المپیک لندن که با کسب ۱۳ مدال و ایستادن بر رده دوازدهم، بهترین نتیجه ممکن در تاریخ این بازیها را به نام خود ثبت کرد، برای اعزام ۵۴ سهمیه کسب شده، ۳۰ میلیارد تومان هزینه کرده بود. در بازیهای آسیایی گوانگجو نیز کاروان بزرگ ایران متشکل از ۲۷۴ ورزشکار مرد و ۸۸ ورزشکار زن در حالی با کسب ۵۹ مدال (۲۰ طلا، ۱۴ نقره و ۲۵ برنز) با ایستادن بر رده چهارم جدول توزیع مدالها به کار خود خاتمه داد و بهترین نتیجه ادوار مختلف این مسابقات را کسب کرد که با احتساب دلار ۹۰۰ تومانی، ۲۰ میلیارد هزینه کرده بود. اما امروز با رشد سرسامآور هزینهها که به طور مثال تنها در یک مورد، قیمت بلیط هواپیما را از ۲ میلیون تومان در سال گذشته به ۴۴ میلیون تومان در سالجاری افزایش داده، آیا میتوان با بودجهای مشابه یا حتی دو برابر آنچه که برای المپیک لندن یا بازیهای آسیایی گوانگجو هزینه شده بود، کاروانی را به مسابقات اعزام کرد؟
قطعاً این افزایش قیمت تنها بلیطهای پرواز را شامل نمیشود و به طبع هزینه تجهیزات ورزشی، برپایی اردوها و... را نیز شامل میشود و به همین دلیل است که بسیاری، چون تیشه گران، رئیس فدراسیون ورزشهای ناشنوایان بر این باورند که افزایش ناچیز بودجه ورزش دردی را دوا نمیکند! خصوصاً که طبق آمار وزیر ورزش، هزاران اماکن عمرانی نیمهکاره ورزشی وجود دارند که نیازمند بودجه ۵۰۰ یا ۶۰۰ میلیاردی برای تکمیلشدن هستند. آماری که نشان میدهد علاوه بر بخش جاری، بخشهای عمرانی هم از کمبود بودجه رنج میبرند و این مسئله میتواند نتیجه منفی روی ورزش داشته باشد. آنهم در شرایطی که انتظار میرود به دلیل تأثیرگذاری غیر قابل انکار ورزش و نتیجه موفقیتهای آن در دنیا، سرمایهگذاری و توجه بیشتری به این حوزه شود. خصوصاً که هزینه کردن در حوزه ورزش برای نیل به هدف، به مراتب کم هزینهتر از سرمایهگذاری در حوزههای اقتصادی، سیاسی و... است. با این وجود، اما عدم تناسب بودجه پیشنهادی با تورم و افزایش هزینهها نشان میدهد این مهم خیلی مورد توجه قرار نگرفته است. مسئلهای که طی هفتههای اخیر بارها و بارها از سوی روسای فدراسیونها و پیشکسوتان ورزش گوشزد شده است.
