این وقاحت اسم و شعار هم پیدا کرده است، میگویند برای شادی دل هواداران این کار را انجام میدهیم، چون پرسپولیس و استقلال مردمی هستند و مشکل آنها مردم را ناراحت میکند، بنابراین دست در جیب همین مردم میکنیم و مشکلات مالی این دو ابربدهکار و بازنده همیشگی در پروندههای خارجی را حل میکنیم. حالا این وسط مردم تحت فشارند، خب باشند اصلاً به درک که هستند، مهم استقلال و پرسپولیس هستند که میخواهند دل مردم را شاد کنند. مهم امثال علی فتحاللهزاده و کاسهلیسهای اطرافش هستند که با پول مردم و بیتالمال برای خودشان رزومه مدیریتی درست کنند و عدهای هم پیدا شوند برایشان کف و سوت بزنند و حاجیحاجی بهشان ببندند.
جالب است که رقبای همیشگی به هم نان هم قرض میدهند. پرسپولیسی به استقلالی راه نجات نشان میدهد! یکی دیگری را جلو میاندازد که ما گرفتیم، شما هم بگیرید. درست مانند آنچه مدیر عامل استقلال میگوید: «یکی از دوستان پرسپولیسی گفت چرا گفتی پول کالدرون را دولت داده و این را هم بدهد؟ گفتم از اینکه دولت پول داده ناراحت نیستم. کار خوبی هم کرده. پرداخت بدهی استراماچونی برای باشگاه خیلی سخت است. همه باید کمک کنند تا از این گردنه عبور کنیم. اطمینان دارم دولت کمک میکند.»
البته مدیر عامل استقلال به این هم قانع نیست و ادامه میدهد: «کمک کردن با حرف زدن و استوری گذاشتن نیست بلکه باید جیرینگی پول پرداخت شود. حساب باشگاه مشخص است. فلان مقدار پول بریزد و بگوید اینقدر ریختم. این را کمک میگویند.»
موضوع زمانی جالبتر میشود که دو باشگاه بیتالمالخور از پولهای موجود در فیفا هم خاصه خرجی میکنند، یعنی همان پولهایی که مثل پول فروش سهام باید برای کارهای زیربنایی و استعدادیابی خرج شود، اما سر از جیب بازیکنان و مدیران و طلبکاران درمیآورد. فقط در این میان شانس آوردهایم که نمیتوانند به آن پولها برسند، چون تحریم هستیم والا تا الان آنها را هم مثل پول فروش سهام بالا کشیده بودند.
این زیادهخواهیها تمامی ندارد، چون امثال فتحاللهزاده دیدهاند که با مدیران متخلف قبلی هیچ برخوردی صورت نگرفته است و آنها با خیال راحت پول مردم و بیتالمال را تاراج کردهاند و رفتهاند، بدون اینکه کوچکترین دغدغهای برای پاسخگویی داشته باشند. اگر آن روز که طلب کالدرون را از جیب مردم و کمدرآمدها دادند و گفتند برای شادی دل هواداران پرسپولیس این کار را کردیم، برخوردی سفتو سخت انجام میشد یا آن روز که مهدی تاج، متهم اصلی ویلموتسگیت با پررویی تمام گفت چرا من باید خسارت را از جیب بدهم؟ مگر قبلیها دادهاند و بعد هم پرداخت دهها میلیارد را برای خودش پیروزی قلمداد کرد، کسی پیدا میشد و او را برای همیشه از فوتبال حذف میکرد یا تمام آن روزهایی که بدهیهای سرخابیهای همیشه بازنده و پرمدعا به بازیکنان و مربیان خارجی را از بیتالمال میدادند، اگر در تمام این روزها یکی پیدا میشد و جلوی این همه زیادهخواهی را میگرفت، امروز شاهد نبودیم که یکی مثل علی فتحاللهزاده با بوقچیهای اطرافش پیدا شود وقیحانه بگوید دولت باید پول استراماچونی را بدهد.
حالا کجایند آنهایی که همین هفته قبل عنوان میکردند حسن یزدانی برای چهار دقیقه کشتی فلان قدر میگیرد. چرا خفه شدهاید؟ چرا به فتحاللهزاده و جماعت فوتبالی نمیگویید این زیادهخواهی تمامنشدنی را تمام کنید؟ چرا به امثال فتحاللهزاده نمیگویید خسارت زیادهخواهیها و سوءمدیریتهای امثال شما را مردم نباید پرداخت کنند؟
این فساد گسترده و این بیتالمالخوری عیان را باید تمام کرد. باید بساط این کار برچیده شود، اما جای تأسف دارد که هیچ اقدامی انجام نمیشود. درست مانند بقیه قضایا، همه فقط حرف از برخورد میزنند. در روزگاری که مردم ایران در وحشتناکترین اوضاع اقتصادی قرار دارند، مدیران فوتبالی با اشتهای سیریناپذیر خود مشغول تاراج پول مردم هستند. تأسفبار است که هیچ برخوردی صورت نمیگیرد. امروز نمایندگان مجلس کجا هستند تا جلوی این زیادهخواهیها را بگیرند؛ همان نمایندگانی که میخواستند یقه مهدی تاج را هم بگیرند، اما تب برخورد با متخلفشان خیلی زود عرق کرد تا هم تاج به فوتبال برگردد و هم امثال فتحاللهزادهها اطمینان پیدا کنند که میتوانند با پول مردم مدیریت کنند.
