خبر درگذشت جیان لوکا ویالی از آن دست خبرهایی بود که علاقهمندان قدیمی فوتبال بهخصوص دوران طلایی فوتبال باشگاهی ایتالیا در دهههای 80 و 90 میلادی را شوکه کرد. همان سالهایی که فوتبال ایتالیا با قدرتنمایی تیمهایی چون آثمیلان، اینتر و سامپدوریا در اروپا و جهان خودنمایی میکرد و در این میان ستارههایی چون ویالی با نوع خاص فوتبالشان چشمنوازی میکردند. حالا اما فوتبال یکی دیگر از ستارههای خود را از دست داده و در این میان یک نفر هست که شاید بیشتر از همه جدایی ویالی برایش سخت باشد ؛ «روبرتو مانچینی، سرمربی تیم ملی ایتالیا.»
رفیق و همبازی قدیمی ویالی که سرطان ظرف مدت کمتر از یک ماه دو دوستش را گرفته، دلخوش بود که بعد از درگذشت میهایلوویچ میتواند ویالی را در کنارش ببیند، اما حالا دومین رفیق خود را هم از دست داده است. مانچینی در مورد آخرین دیدارش با ویالی میگوید: «او دیگر قدرتی نداشت. صدایش آرام، اما همچنان واضح بود. ما درباره همه چیز حرف زدیم. او از من درباره شرایط تیم پرسید و دوست داشت از تمام پیشرفتها و اتفاقات باخبر باشد. او لبخند میزد، ما شوخی کردیم و من به او گفتم که همیشه در سمپدوریا دستمزدش از من بیشتر بود.»
سرمربی تیم ملی ایتالیا با اشاره به روزهای نوجوانی و زمانی که برای اولین بار ویالی را دید، اینگونه میگوید: «ما وقتی همدیگر را دیدیم که 16 ساله بودیم و دیگر هرگز جدا نشدیم و در تیم ملی جوانان ایتالیا، تیم ملی بزرگسالان و سمپدوریا در دوران خوشی و ناخوشی و پیروزی و شکست با هم بودیم. دو شب باور نکردنی را در ویمبلی داشتیم. یکبار از ناراحتی اشک ریختیم و دفعه بعد از خوشحالی گریه کردیم. ما در کنار هم بودیم تا مرگ جدایمان کرد. چند روز پس از مرگ سینیشا میهایلوویچ یکی دیگر از برادرانم را از دست دادم. همیشه دوست داشتم او را برادر کوچکم صدا کنم. حالا باید با او خداحافظی کنم. با قدرت ویالی پیش میروم تا بتوانم چیزی را که شایستهاش بود به او تقدیم کنم، چیزی که همیشه رؤیایش را داشتیم.»
