کریم بنزما و فرانگ ریبری، دو روی فوتبال را در یک شب به نمایش گذاشتند؛ نمایشی زیبا از اشک و لبخند. یکی شادمان از در آغوش کشیدن توپ طلا بعد از سالها پشتکار و تلاش و دیگری گریان از رسیدن به نقطه پایان بعد از ۳۳ سال دوندگی. بنزما که بارها از کسب توپ طلا از سوی هم تیمیهای خود شادمان بود، حالا در اوج پختگی موفقیتی را صاحب میشود که بیشک نتیجه سالها تلاش بیوقفه است؛ نتیجهای که برای ریبزی رسیدن به نقطه پایانی است؛ پایانی تلخ برای کسی که از شش سالگی وارد میدان شد و حالا در ۳۹ سالگی چارهای جز بوسیدن چهارگوشه مستطیل سبز برای آویزان کردن کفشهایش مقابل خود نداشت.
دو ملی پوش فرانسوی و دو ستاره با نمایشهای خیرهکننده در تمام سالهای حضورشان در مستطیل سبز که برای یکی هنوز راه ادامه دارد و توپ طلا انگیزهای است برای ادامه و برای آن دیگری گذر عمر چارهای جز خداحافظی برایش نگذاشته است. حتی اگر دل کندن برایش کار سادهای نباشد و چشمان گریانش گواه این مهم باشد.
بنزما و ریبری، یک قاب و دو تصویر فوتبال هستند. تصویری از امید و پایانی که هر اندازه با درخشش و موفقیت همراه بوده باشد، باز هم حسرت بار است؛ حسرتی متفاوت از روزهای قبل که با تلاش میتوانست آن را پایان داد. درست همانند بنزما که سالها برای پایان دادن به حسرت کسب توپ طلا جنگید تا در ۳۴ سالگی آن را در آغوش گیرد؛ حسرتی متفاوت از آنچه چشمان ریبری را خیس کرده و هیچ چارهای جز تن دادن به آن ندارد.
فرانک ریبری، اسطوره بایرن مونیخ و ستاره سابق تیم ملی فرانسه که از شش سالگی حضور در فوتبال را تجربه کرده و بیش از ۲۰ سال در بالاترین سطح از فوتبال حرفهای دنیا و کشورهایی، چون کشورهای فرانسه، ترکیه، آلمان و ایتالیا بازی کرده و موفقیتهایی، چون قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا و حضور در فینال جام حذفی را در کارنامه دارد، بعد از آنکه متوجه شد مصدومیتهای مکرر زانو به این معنی است که باید کفشهایش را آویزان کند، در پایان دیدار سالرنیتانا با اسپتزیا به درون زمین چمن استادیوم آرکی رفت و در میان تشویق شدید هواداران با چشمانی گریان از دنیای بازیگری و فوتبال خداحافظی کرد. آن هم درست در روزهایی که هم بازی سابق او در تیم ملی فرانسه، یکی از بزرگترین افتخارات شخصی دوران بازیگری خود را تجربه کرد. کسب توپ طلایی که سالها برای کسب آن توسط رونالدو و دیگران دست زده بود و حالا آن را بین دستان خود لمس میکند. عنوانی که ریبری بعد از سالها تلاش موفق به کسب آن نشد و تنها در سال ۲۰۱۳ که با بایرن مونیخ قهرمان اروپا شد در رأیگیری توپ طلا سوم شد. بنزما، مهاجم فرانسوی رئال مادرید کمتر از یک هفته قبل بود که در سن ۳۴ سالگی، به عنوان مسنترین برنده توپ طلا از سال ۱۹۵۶ به این موفقیت دست یافت؛ موفقیتی که پیش از برگزاری هفته یازدهم رقابتهای لالیگا در سانتیاگو برنابئو چشن گرفته شد. قبل از آغاز دیدار رئال مادرید و سویا در لالیگا از توپ طلای کریم بنزما و جایزه بهترین دروازهبان (یاشین) تیبو کورتوا در حضور زیدان و کاسیاس که در ورزشگاه سانتیاگوبرنابئو رونمایی شد. درست یک شب بعد از آنکه فرانک ریبری با چشمانی اشکبار به حضور ۳۶ ساله خود در فوتبال پایان داد و برای همیشه از دنیای بازیگری خداحافظی کرد، یکی دیگر از ستارههای فرانسه زیر بارانی که چمن سانتیاگو برنابئو را خیس میکرد، با تمام وجود از در آغوش کشیدن توپ طلا آن هم در این سن و سال شادمان بود.
فوتبال بیهیچ شک و تردیدی ورزش شگفتیهاست. ورزشی رویایی مملو از اشکها و لبخندها. امیدها و حسرتها. آنچه طی دو شب اخیر برای ریبری و بنزما، ستارههای فوتبال فرانسه رخ داد، نمونه بارز آن است؛ نمونهای از زیباییهای فوتبال که امید و حسرت، غم و شادی را هم زمان در خود جای داده است.
