حضور در بازیهای کشورهای اسلامی فرصت خوبی بود برای رشتهای که به دلیل تعلیق از سوی فدراسیون جهانی نزدیک به سه سال در هیچ رقابت مهمی شرکت نکرده بود. فدراسیون جودو به خاطر برخی مسائل از سوی فدراسیون جهانی تعلیق شده است و اجازه شرکت در رویدادهایی که زیر نظر این فدراسیون برگزار میشود را ندارد، مگر اینکه به همت مسئولان ارشد ورزش این مشکلات بهگونهای مرتفع شود. منتها بهرغم همه وعده و وعیدهای آرش میراسماعیلی، تعلیق به قوت خود باقی است و خبری از رفع آن نشده، به همین خاطر اعزام ۱۴ جودوکار کشورمان به قونیه اتفاق مثبتی در آینده این رشته محسوب میشد.
با این حال نتایج کسب شده با وعدهها و ادعاهای مسئولان فدراسیون تناقض داشت. از بین نفرات اعزامی در دو بخش مردان و زنان هیچ مدالی انفرادی به دست نیامد و در بخش تیمی نیز مردان روی سکوی سوم ایستادند. با این حال رئیس فدراسیون انتقادها به عملکرد تیم اعزامی را دشمنی خواند و مدعی شد مخالفانش از شکست جودو خوشحال میشوند! محمد صدیقی یکی از ملیپوشان اعزامی به قونیه نیز در مصاحبهای ادعا کرده با کسب تکمدال برنز تیمی دشمنان این رشته شکست خوردند.
در اینکه ورزش ما مشکلات، حواشی و پشتپردههای زیادی دارد، شکی نیست و این را همه میدانند، ولی اینکه هر شکست و پیروزی را به دشمنان واقعی یا فرضی ربط دهیم بحث دیگری است و قطعاً ثمرهای برای هیچ رشتهای نخواهد داشت. با اینکه به عقیده بسیاری تعلیق از سوی IJF بزرگترین مشکل جودو ایران است، اما باید تأکید کنیم که متأسفانه اصلیترین چالش این رشته اختلافات داخلی مدیران، ورزشکاران و پیشکسوتان جودو است. چالشی که از اواخر دهه ۸۰ بیش از پیش عیان شد و در بزنگاههای مختلف یقه تیمهای ملی را گرفت. درست است که مقامات خارجی برای تصمیمگیری مسائل غیرورزشی را ملاک قرار میدهند، اما در داخل و بهویژه بین برخی از اهالی جودو غرور و روحیه طلبکاری به وفور دیده میشود تا جایی که زمین و زمان را مقصر ناکامیها و عقب ماندن جودو میدانند، اما حاضر نیستند به نقش خود در این روند نزولی اعتراف کنند. همانقدر که باید برای رفع تعلیق و گرفتن حقمان از خارجیها تلاش کنیم، به همان اندازه نیز باید برای بازگرداندن اتحاد و انسجام داخلی جودو جنگید تا شاید این رشته به روزهای اوج خود بازگردد.
