اهمیت دو باشگاه پرسـپولیس و اسـتقلال به قدری زیاد است که مدیران سایر سازمانها نیز حاضرند به خاطرشان وعدههای دروغین بدهند، اما زودتر از آنچه فکر میکنند مجبور به اعتراف میشوند. عرضه سهام سرخابیها در بورس در زمره این وعدهها قرار دارد.
درست در بحبوحه پایان ضربالاجل ایافسی بود که رئیس سازمان خصوصیسازی در گفتگو با شبکه خبر از ورود دو باشگاه استقلال و پرسپولیس به بورس در بهمنماه سال جاری خبر داد. اگرچه این ادعا برایمان کاملاً تکراری شده و سالی چند بار آن را از زبان مسئولان ورزشی و غیرورزشی میشنویم، ولی مطرح کردن دوباره این موضوع آنهم در گیرودار قطعی شدن حذف سرخابیها از آسیا شائبهبرانگیز بود.
از آن ادعای تخیلی فقط دو هفته گذشته و قربانزاده در یک گفتوگوی تلویزیونی دیگر برخلاف اظهارات قبلی خود صحبت کرده است: «امکان عرضه سهام سرخابیها در بورس به دلیل زیانهای انباشته وجود ندارد. زیان انباشته استقلال ۲۳۲ میلیارد تومان است و زیان پرسپولیس نیز به زودی اعلام میشود.» باید از رئیس سازمان خصوصیسازی این سؤال را پرسید که آیا قبل از اعلام رأی قطعی ایافسی به این اطلاعات دسترسی نداشتند که وعده واگذاری به هواداران را دادند؟
قصه مالکیت دولتی سرخابیها سردراز دارد و بعید است که ایرانی باشید و در این خصوص اخبار مختلف به گوشتان نخورده باشد، حتی آوازه آن در سطح آسیا هم پیچیده، آن وقت رئیس سازمان خصوصیسازی به تازگی به عمق میزان بدهیهای دو تیم پیبرده است!
جدا از بحث عدم صدور مجوز حرفهای از سوی کنفدراسیون آسیا باید اذعان کرد مشکلات دو قطب فوتبال ایران جدیتر از آن است که طی چند هفته و چند ماه بتوان آنها را برطرف کرد. هر دو باشگاه با بدهیهای سنگین مواجهند و صورتهای مالیشان نیز پر از ایراد و ابهام است. بدهیهای مالیاتی و شاکیان متعدد داخلی و خارجی را هم باید به این موارد اضافه کرد. در چنین شرایطی کدام خریدار متمول حاضر میشود سهام آنها را بخرد، آن هم در حالی که خبری از پرداخت حق پخش تلویزیونی نیست. از طرفی به خاطر همین بدهیهای سنگین اصلاً اجازه عرضه سهام سرخابیها در بورس داده نخواهد شد. باور کنید همه هواداران این مسائل را میدانند، ولی انگار اطلاعات معاون وزیر امور اقتصادی و دارایی به مراتب کمتر از مردم عادی است.
هواداران از این همه وعده و وعیده خسته و ناامید شدهاند. سالهاست که قرار است سرخابیها خصوصی شوند و مشکلاتشان کاهش یابد، ولی هنوز که هنوز است مالک واقعی هر دوتیم وزارت ورزش است. عجیبتر اینکه رئیس سازمان خصوصیسازی در مصاحبه اخیرش به یک واقعیت تلخ دیگر هم اشاره کرده است؛ صدور سه گواهی غیرواقعی برای حل مشکل مجوز حرفهای قرمز و آبیهای پایتخت. یک مورد از این گواهیها مربوط است به همان وعده عرضه سهام این دو باشگاه تا فوریه ۲۰۲۲ (همان بهمنماه خودمان). سازمان خصوصیسازی اولین نهادی نیست که برای جلوگیری از حذف سرخابیها به آب و آتش زده، ولی با این گواهیها و مدارکسازیها مشکل این دو باشگاه حل نشده و نخواهد شد. به جای این همه هیاهو و تکاپوی بیثمر، اول از همه چارهای برای مالک و مجمع مشترک پرسپولیس و استقلال پیدا کنید؛ همان مشکلی که برای ایافسی از هر چیزی مهمتر است. اگر وزارت ورزش بالاخره دست از سر دو تیم بردارد و اهداف سیاسی و جناحی را بر منافع ورزش و فوتبال ارجح نداند، بخشی از این بحران حل خواهد شد و دیگر نیازی به گواهی بیاعتبار سازمان خصوصیسازی نخواهد بود. در این صورت وارد مرحله بعد میشویم و تازه باید راهی برای پرداخت بدهی سنگین آنها بیابیم و تا این مراحل به شکل واقعی و نه صوری طی نشوند، نهتنها خبری از عرضه سهام دو باشگاه پرطرفدار در بورس نخواهد شد، بلکه کماکان اجازه حضور در لیگ قهرمانان را پیدا نخواهند کرد. دیگر فرقی نمیکند کدام مدیر، مسئول یا وزیر بیاید و در این باره اظهارنظر کند. اگر اصولی وارد عمل نشویم، پروژه خصوصی شدن سرخابیها سرابی بیش نخواهد بود.
