حدود یک ماه قبل بود که کمیته بینالمللی المپیک از مشروط بودن حضور وزنهبرداری در مسابقات المپیک پاریس خبر داد. توماس باخ صراحتاً از وزنهبرداری به عنوان فرزند مشکلدار این کمیته نام برد و به فدراسیون جهانی این رشته اعلام کرد اگر نتواند به وضعیت افسارگسیخته دوپینگ در این رشته سروسامان دهد، آن وقت باید با حضور در المپیک وداع کند.
این تهدید شامل تمامی اعضای فدراسیون جهانی میشود و ایران نیز از این قاعده مستثنا نیست، بهخصوص آمار و ارقامی هم که درباره دوپینگ وزنهبرداران ایران، بهویژه در رده جوانان رسانهای میشود بسیار نگرانکننده است. این آمار در حالی منتشر شده که در همین المپیک توکیو وزنهبرداری کشورمان در حالی که از چهار سهمیه برخوردار بود به دلیل آمار بالای دوپینگ با جریمه روبهرو و در نهایت با دو وزنهبردار در المپیک ۲۰۲۰ حاضر شد. اینکه وزنهبرداری در رده بزرگسالان با گسترش پدیده شوم دوپینگ روبهرو شده، یک اتفاق تلخ است، اما شیوع این پدیده در ردههای پایه را باید یک فاجعه نامید.
دیروز خبرگزاریها از آمار بالای دوپینگ در رده جوانان و نوجوانان پرده برداشتند تا بهطور جدی نگران آینده وزنهبرداری باشیم. رشته مدالآوری که با ادامه این روند قطعاً جایی در المپیک پاریس نخواهد داشت. آمارها نشان میدهد در سالهای اخیر هر دوپینگی که در مسابقات بینالمللی مثبت شده، مربوط به رده سنی نوجوانان و جوانان بوده است.
خبرگزاری ایسنا در این خصوص نوشت: «زمانی که در سال ۹۳، تست دوپینگ چهار وزنهبردار نوجوان در مسابقات قهرمانی آسیا ۲۰۱۴ مثبت شد، این اتفاق ناگواری برای وزنهبرداری ایران محسوب میشد، چراکه رسماً پای دوپینگ به پایهترین تیم ملی ایران باز شده بود، اما شاید کمتر کسی تصور میکرد این تازه آغاز ماجرا باشد و در سالهای آینده قرار است نوجوانان و جوانان بیشتری درگیر دوپینگ شوند. بعد از سال ۲۰۱۴ که تست چهار نفر همزمان مثبت شد، تاکنون تست سه وزنهبردار دیگر در مسابقات بینالمللی مثبت شده که دو نفر از آنها از رده نوجوانان و یک نفر نیز از رده جوانان هستند. مسئلهای که وجود دارد این است که چرا وزنهبرداران نوجوان و جوان از سن کم ترجیح میدهند به جای پاک بودن با دوپینگ قدرت خود را به نمایش بگذارند و فدراسیون تا چه اندازه توانسته وزنهبرداران را قانع کند که مدال گرفتن با تقلب هیچ ارزشی ندارد. رسوخ دوپینگ به رده پایه تیم ملی حالا به هر شکلی که باشد، یکی از بدترین اتفاقات برای فدراسیون است و نباید به سادگی از کنار آن گذشت. البته این تهدید متوجه وزنهبرداری زنان هم شده و باید جلوی این اتفاق از الان گرفته شود تا زنان هم آلوده نشوند و فدراسیون وزنهبرداری باید به فکر راهحلی باشد تا بیشتر از این نوجوانان و جوانان دختر و پسر ایران آلوده نشوند.»
آمارها نگرانکننده است؛ سال ۲۰۱۴ مهدی فروتن، مصطفی خلیلی، مهرشاد محمودی و رامین ولیپور در مسابقات قهرمانی نوجوانان آسیا دوپینگ کردند. در سال ۲۰۱۷ باز هم در مسابقات قهرمانی نوجوانان آسیا یک وزنهبردار ایرانی دوپینگی شد، محمد شهاب. اما گویا این تازه شروع کار بود و آسیا سکوی پرتابی بود برای دوپینگی شدن وزنهبرداران نوجوان و جوان ایران در مسابقات جهانی بهگونهای که در سال ۲۰۱۹ محمد حسینی در مسابقات قهرمانی جوانان جهان دوپینگی شناخته شد. حالا خبرها حاکی از آن است که یک وزنهبردار نوجوان ایران هم بعد از مسابقات قهرمانی نوجوانان ۲۰۲۱ جهان به دلیل دوپینگ در آستانه محرومیت قرار دارد.
با یک حساب سرانگشتی میتوان به راحتی نتیجه گرفت که نوجوانان و جوانان وزنهبرداری در استفاده از مواد نیروزا و دوپینگ گوی سبقت را از بزرگسالان این رشته ربودهاند و از بزرگان خود چنان پیشی گرفتهاند که شاید برخی از آنها حتی نتوانند رنگ حضور در اردهای تیم ملی بزرگسالان را هم ببینند.
نکته تلخ ماجرا اینجاست که هشدارهای داده شده نشان از آن دارد که نه کمیته بینالمللی المپیک و نه فدراسیون جهانی وزنهبرداری کوچکترین اهمالی در برخورد با متخلفان نخواهند داشت و حتی حاضرند نام وزنهبرداری را از رشتههای المپیکی خط بزنند و طبیعی است که در برخورد با وزنهبرداران متخلف ایرانی نیز به هیچ عنوان کوتاه نیایند.
هشدارهای یک ماه پیش توماس باخ آینده وزنهبرداری را به چالش کشیده، اما گویا قبل از اینکه این چالش به وزنهبرداری ایران برسد، خود ما کار را برای خودمان تمام کردهایم. دوپینگ در ردههای پایه اتفاقی نیست که به سادگی بتوان از کنار آن گذشت، این موضوعی است که آینده ورزش کشور را با خطری جدی روبهرو میکند.
