حسن باویر در کانال تلگرامی خود نوشت: میلیونها واژهای که روزانه از سوی دستگاههای رسانهای و تبلیغاتی غربی بهسوی ما روانه میشود، از پشتوانه نظری و علمی دقیق در حوزههای سیاسی، روانشناسی، جامعهشناسی و علوم ارتباطات برخوردار است. برای ایفای نقش یک مخاطب آگاه و کنشگر و نه مخاطبی منفعل و از پیش باخته، باید با مواردی مهم از تکنیکهای عملیات روانی آشنا شد.
۱- نامگذاری معکوس: در این روش، بهتناسب هدفهای تبلیغاتی برای مفاهیم نامگذاری شود. بهعنوان مثال، «استعمار» در لغت به معنی طلب آبادی و عمران است، اما غرب این کلمه را در مورد تسخیر و اشغال کشورها به کار گرفته و امروز حتی در اثر تکرار این کاربرد معکوس، مفهوم واقعی کلمه عوض شده است. یا واژه «میانهرو» به رژیمهای دست نشانده که به حفظ منافع غرب اطلاق میگردد. تاور در گزارش خود از این قاعده استفاده کرده و نام رسوایی مک فارلین را حادثه «ایران- کنترا» گذاشته است. وی بیداری ضد امپریالیستی را «تروریسم»، بیداری جهانی ضد امپریالیسم را «تروریسم بینالملل» یا نبود سیاست مطلوب غرب در یک کشور را «هرجومرج» و نبود رابطه نظامی با غرب را «خلأ نظامی» گذاشته است.
۲- عرفیسازی یا همراهی: تکنیکی است برای متقاعد کردن مخاطب، با ترویج این پنداشت که مواضع مربوط، بیانگر درک عمومی و حس مشترک مردم است. در این تکنیک، طراحان تبلیغات روانی با استفاده از زبان، عادات و آداب مردم عادی (و نیز نوع لباس آنها در ارتباطات رودررو، شنیداری و دیداری) تلاش میکنند دیدگاه مورد نظر خود را متناسب با ذائقه عامه مردم معرفی کنند. این تکنیک در مواردی که جمعیت هدف نسبت به زبان و آداب رسمی یا روشنفکرانه بدگمان است، بسیار مؤثر خواهد بود و نظام سلطه برای از بین بردن روحیه مقاومت ملتها بهخوبی از این تکنیک استفاده میکند.
۳- تصویرسازی یا انگارهسازی: در این روش، نیروهای مهاجم سعی میکنند با ایجاد تصویری مطلوب از خود، تصویری مخدوش و ناموجه از نیروهای مدافع در اذهان مخاطبان ایجاد کنند. کارل هوسمن در مورد انگارهسازی رسانهها میگوید: رسانهها، فضایی ساختگی و برداشتی ذهنی از جهان که ضرورتاً با جهان واقعی منطبق نیست را ارائه میدهند.
در رسانهها خبر، الزاماً همان چیزی نیست که اتفاق میافتد بلکه چیزی است که منبع خبری آن را ارائه میدهد؛ لذا برای هدایت افکار عمومی از واقعیات، انگارههایی خلق میشود که تنها در راستای اهداف کارگزاران ارتباطی است. مانند ایجاد انگارهای از ایران در رسانههای امریکایی و غربی که درصدد است ایران را کشوری خشونتطلب جلوه دهد. این انگاره باعث میشود که در صورت تجاوز کشوری به ایران، افکار عمومی همسو با آن عمل کرده و به اعمال خلاف دیگران مشروعیت داده شود.
