طرح نظام جامع باشگاهداری از آن دست طرحهایی است که تصویب و اجرای آن میتواند بسیاری از معضلات باشگاهی کشور را حل و فصل کند. البته به شرط آنکه هم خود طرح درست طراحی شود و هم به خوبی اجرا شود. صدالبته در این میان نباید از نظارت بر اجرای درست آن نیز بهسادگی گذشت.
این طرح دیروز از سوی وزارت ورزش به هیئت وزیران تقدیم شد تا پس از تأیید برای تصویب نهایی به مجلس شورای اسلامی برود. نکته قابل توجه این طرح همانطور که سلطانیفر، وزیر ورزش عنوان کرده تقویت بخش خصوصی در امر باشگاهداری با ارائه تسهیلات لازم یکی از اهداف این طرح است. مسئلهای که با توجه به وضعیت نابسامان خصوصیسازی در کشور، بهویژه ورزش از همین حالا میتواند یکی از بزرگترین چالشهای این طرح و نظامنامه باشد.
بدون هیچ تردیدی خصوصیسازی و واگذاری باشگاههای بزرگ و هزینهدار برای دولت و بیتالمال یکی از راههای اصلی جلوگیری از هدررفت بیتالمال است، اما همانطور که عنوان شد روند خصوصیسازی با روشی که تاکنون دیده شده، نه تنها سودی نداشته که باعث ضرر و زیان و هدررفت بیشتر بیتالمال هم شده است. حالا باید دید در طرحی که یکی از اهداف آن تقویت بخش خصوصی، آن هم با ارائه تسهیلات است، منظور از این تقویت چیست و تسهیلات مدنظر وزارت ورزش شاملحال چه چیزهایی میشود. بدیهی است که مشخص شدن این دو مهم ارتباطی مستقیم با آینده این طرح دارد.
آنچه تاکنون در سیستم باشگاهداری کشور (البته اگر بتوان سیستمی برای آن تعریف کرد) دیده شده این است که باشگاهها اعم از دولتی و حتی آنها که به ظاهر خصوصی شدهاند به صورت مستقیم از بودجه کشور ارتزاق کردهاند، بهخصوص در برخی رشتههای مورد علاقه مدیران وزارت ورزش شاهد ریخت و پاش بدون حساب و کتاب بیتالمال بودهایم، در حالی که بقیه رشتهها و ورزشکاران برای به دست آوردن بدیهیترین امکانات و جزئیترین بودجهها به زمین و زمان التماس میکنند.
حالا سلطانیفر میگوید که در نظام جامع باشگاهداری نقش دولت، نهادهای عمومی و همچنین حمایتها و تسهیلات مورد توجه قرار گرفته است، توجهی که امیدواریم مانند نوع توجه مسئولان در تمام این سالها فقط و فقط معطوف به یک رشته خاص نباشد و تمام ورزش و ورزشکاران کشور را در نظر بگیرد.
با این حال ارائه لایحه نظام باشگاهداری را باید به فال نیک گرفت. بدون هیچ تردیدی ضعف عمده ورزش کشور اکنون مشخص نبودن اهداف و برنامههای باشگاهی برای توسعه ورزش است. همه خوب میدانیم که ورزش کشور در تمام این سالها بیشتر از آنکه باشگاهداری کرده باشد تیمداری کرده و بدتر اینکه این تیمداری فقط در یک یا دو رشته خاص خلاصه شده و بقیه رشتهها تقریباً محلی از اعراب ندارند. بنابراین اولین هدف برنامه نظام جامع باشگاهداری باید این باشد که انحصار یک یا چند رشته را در فعالیتهای باشگاهی بشکند و شاهد این باشیم که باشگاهها در راستای اجرای این طرح و نظامنامه بهجز برخی رشتههای خاص در دیگر رشتهها نیز فعالیت خود را آغاز کنند.
در نهایت طرحی که امروز در اختیار هیئت دولت قرار گرفته، میتواند نقطه شروع اعتلای بیشتر و بهتر ورزش ایران باشد. البته به شرط آنکه همانطور که عنوان شد هم به خوبی طراحی و برنامهریزی شده باشد، هم به خوبی اجرا شود و هم بر اجرای درست آن نظارت صورت گیرد که فعلاً تا آن روز صبر میکنیم.
