سرویس بین الملل جوان آنلاین: دونالد ترامپ به نظر نمیرسد که هنوز خسته باشد و در سفرش به جورجیا نهتنها از نامزدهای جمهوریخواه این ایالت برای کسب دو کرسی مجلس سنا حمایت نکرد، بلکه باز بر ادعاهای خود تأکیدکرد و گفت: «آنها (دموکراتها) تقلب کرده و در انتخابات ریاست جمهوری ما دست بردند، اما همچنان پیروز آن خواهیم شد» و حرف از کشاندن اعتراضاتش به نتیجه انتخابات به دیوان عالی فدرال زد. به این ترتیب، به نظر نمیرسد که ترامپ حاضر به عقبنشینی باشد و حتی امکان دارد که عرف معمول رؤسایجمهور را برای تحویل دادن کاخ سفید به جو بایدن در روز ۲۰ ژانویه رعایت نکند تا دستکم به صورت نمادین هم شده، نشان بدهد بایدن از نظر او فرد پیروز در انتخابات سوم نوامبر نیست. با این حال، فرآیند انتقال قدرت به آرامی در جریان است و هر چند که در ابتدای امر تأخیر و کارشکنی ترامپ و دستیارانش بر این فرآیند تأثیر گذاشته بود، اما به نظر میرسد که بایدن و تیمش در این فرآیند جلسات مرتب خود را با مقامات فعلی دنبال میکنند. شاید مقاومت ترامپ در مقابل پیروزی بایدن و فرآیند انتقال قدرت به نظر یک لجاجت شخصی برسد، اما باید گفت شرایط برای ورود بایدن به کاخ سفید چنان نامساعد است که میتوان پرسید آیا او واقعاً در انتخابات پیروز شده است؟
۴ سال سخت
پیروزی بایدن دستکم بنا بر آمارها و روی کاغذ امری مسلم و تردیدناپذیر است. او توانست ۹۳۳/ ۲۵۵/ ۸۱ رأی یا ۴/ ۵۱ درصد از مجموع آرا را به دست آورد و سهمش از کرسیهای مجمع الکترال با این نتیجه ۳۰۶ کرسی شد، درحالیکه ترامپ ۱۵۳/ ۱۹۶/ ۷۴ رأی یا ۹/ ۴۶ درصد مجموع آرا را به دست آورده و سهمش از کرسیها مجمع الکترال ۲۳۲ کرسی بوده است. بنابراین، بایدن پیروز مسلم انتخابات است، اما با مقایسه پیروزی باراک اوباما در انتخابات ۲۰۰۸، میتوان به نکاتی پی برد که باعث میشود، پیروزی فعلی بایدن تهی از معنا شود. در مجموع، اوباما در شرایط بسیار بهتری از بایدن پیروز انتخابات شد. اوباما در آن موقع بسیار جوانتر و پرانرژیتر از امروز بایدن بود، درحالیکه کهولت سنی بایدن در حدی است که بسیاری از تحلیلگران انتظار دارند رئیسجمهور واقعی در چهار سال آینده نه بایدن، بلکه معاون او کاملا هریس باشد و حتی برخی معتقدند که بایدن نتواند عملاً این چهار سال را به پایان برساند و زمام امور را در نیمه راه به دست هریس بسپارد. گذشته از این، بایدن حمایت سیاسی کنگره را همانند اوباما در دور اول ریاست جمهوریاش نخواهد داشت. هر چند که دموکراتها توانستند دوباره اکثریت مجلس نمایندگان را به دست بیاورند، اما باید توجه داشت که ۱۰ درصد از کرسیهای خود را نیز از دست دادهاند. از سوی دیگر، جمهوریخواهان ۵۰ کرسی مجلس سنا را به دست آوردهاند و تنها کافی است یکی از دو نامزدشان در ایالت جورجیا پیروز انتخابات ماه ژانویه بشود تا اکثریت خود را در این مجلس حفظ کنند. این آرایش کنگره به نفع بایدن در ابتدای کار نخواهد بود، درحالیکه اوباما با اکثریت دموکراتها در هر دو مجلس کار خود را شروع کرد. به این دو مشکل انبوهی از مشکلاتی را هم باید اضافه کرد که ترامپ طی چهار سال به میراث گذاشته که معضل همهگیری کرونا تنها یکی از آنهاست. باید گفت که اوباما حتی با نیمی از این مشکلات روبهرو نبود؛ غیر از اینکه پیروزی او موجی از حمایتهای داخلی و خارجی و امید به آیندهای بهتر را به همراه داشت، اما بایدن دستکم در داخل هنوز درگیر شکافی عمیق در جامعه امریکاست و پیروزی او نهتنها از این شکاف چیزی کم نکرده، بلکه آن را نیز عمیقتر کرده است.
جنگ رسانهها
شکی نیست که بخش مهمی از شکاف موجود در جامعه امریکا ناشی از جنگی است که رسانههای این کشور و به خصوص غولهای رسانهای آن به راه انداختهاند. برای مثال، شبکه تلویزیونی اماسانبیسی در ۲۳ سپتامبر ترامپ را با آدولف هیتلر مقایسه کرد و مجری مشهور سیانان بعد از انتخابات و در ۱۲ نوامبر همین موضع را به مناسبت سالگرد «شب بلورین» تکرار کرد. این سالگرد مربوط میشود به حمله نازیها به مغازههای یهودیان در ۱۹۳۸ و کریستین امانپور از فرصت استفاده کرد تا رفتار ترامپ را هم با رفتار نازیها در آن شب مقایسه کند. رسانههای طرف مقابل دستکمی از این رسانههای وابسته یا دستکم متمایل به دموکراتها نداشتند. رسانههای وابسته به جمهوریخواهان در طی کارزار انتخاباتی ویدئوهایی را در مورد کاملا هریس پخش میکردند که او را یک سوسیالیست پیشرو و حتی کمونیست معرفی میکردند که در عمل همهکاره دولت خواهد بود و امریکا را به سوی نظام سوسیالیستی پیش خواهد برد و آزادی آن را به باد خواهد داد. به همین دلیل بود که لاتینتبارها به نحو غیرقابل انتظاری رأی به ترامپ دادند. برای مثال، ۹۰ درصد از مردم منطقه ریو گرنده در تگزاس اسپانیاییزبان هستند و هیلاری کلینتون چهار سال قبل توانست ۶۵ درصد از آرای این منطقه را به دست بیاورد، اما ترامپ اینبار اکثریت آرای این منطقه را به دست آورد. دلیل این تغییر جهت را میتوان از زبان یک شهروند امریکایی لاتینتبار شنید که وقتی از او پرسیده شد چرا به ترامپ رأی داده است، گفت من خودم از کشوری آمدهام که کمونیست بوده و حاضر نیستم یک کمونیست دیگر در امریکا روی کار بیاید. روشن است که تبلیغات رسانههای جمهوریخواهان علیه بایدن و هریس کار خود را کرده بودند. در واقع، رسانههای دو طرف در عمل عامل عمیق وضعیت دو قطبی جامعه امریکا هستند، بهنحویکه یک طرف با مقایسه ترامپ با نازیها مورد توجه دموکراتها و هوادارانش بوده و طرف دیگر با متهم کردن بایدن و هریس به سوسیالیست یا حتی کمونیست بودن مقابله به مثل میکرد. به نظر میرسد که پیروزی بایدن چیزی از این تقابل نکاسته است؛ چراکه رسانهها با این تقابل انتظاراتی را در مخاطبان خود ایجاد کردهاند که حالا اسیر آن شدهاند. آمارها نشان میدهد که ۹۱ درصد از خوانندگان روزنامه نیویورکتایمز دموکرات و ۹۳ درصد از مخاطبان شبکه تلویزیونی فاکسنیوز جمهوریخواه هستند و به این ترتیب، غولهای رسانهای امریکا چارهای ندارند، جز اینکه در دو سوی شکاف اجتماعی بایستند تا مخاطبان خود را حفظ کنند.
جنگ در پیش رو
پیروزی وقتی معنای واقعی دارد که طرف بازنده، شکست خود را قبول کند و با این کار پیروزی برنده را به رسمیت بشناسد. نهتنها ترامپ، بلکه تعداد قابلتوجهی از جمهوریخواهان هنوز اعتقادی به پیروزی بایدن ندارند و معتقدند آرای او تقلبی بوده است. نظرسنجی انجام شده توسط مؤسسه نظرسنجی دانشگاه مون ماوث در ۱۸ نوامبر حاکی از این بود که ۷۷ درصد از جمهوریخواهان هنوز بر این باور هستند که پیروزی بایدن مشروعیتی ندارد. این آمار به نوعی دیگر و در میان اعضای جمهوریخواه کنگره منعکس شد. روزنامه واشنگتنپست بعد یک ماه از انتخابات نوشت؛ تنها ۲۷ نفر از جمهوریخواهان کنگره حاضر به پذیریش پیروزی بایدن شدند و ۲۲۲ نماینده دیگر جمهوریخواه حاضر به پذیرش پیروزی بایدن نشدند و حتی دو نفر هم ترامپ را پیروز انتخابات دانستند. نکته جالب توجه اینجاست که ترامپ حتی تحمل همین ۲۷ نفر را هم ندارد و درخواست کرده تا اسامی آنها به او داده شود. واقعیت این است که ترامپ چنان سیطرهای بر حزب جمهوریخواه دارد که حتی نمایندگان این حزب در کنگره هم در مقابل او آزادی عمل ندارند و به نظر میرسد که او با به دست آوردن ۱۰ میلیون رأی بیشتر از چهار سال قبل، موقعیت خود را در میان هواداران حزبی مستحکمتر از قبل میبیند. هوادارانی که در تجمع انتخاباتی روز شنبه در جنوب ایالت جورجیا جمع شده بودند، شعار میدادند: «ما تو را دوست میداریم» و «چهار سال دیگر.» ترامپ با این حمایت اکثریت جمهوریخواهان در داخل و خارج از کنگره است که خود را بازنده انتخابات سوم نوامبر نمیداند و حتی حاضر است بدون تأیید پیروزی بایدن از کاخ سفید خارج شود و آن را به بایدن تحویل دهد، اما با اتکا به این حمایت و تبدیل حزب جمهوریخواه به کیش شخصی خودش، مسلماً چهار سال سخت را برای بایدن رقم خواهد زد. به این ترتیب، بایدن دستکم از نگاه بخش قابلتوجهی از جامعه امریکایی پیروز انتخابات نیست؛ چنانکه ترامپ نیز نتوانست به صورت رسمی پیروزی را در این انتخابات به دست بیاورد. پس، پیروز این انتخابات چه کسی بود؟ شاید هیچ کس.
