سرویس ورزشی جوان آنلاین: تا زمانی که فوتبال ما دولتی است و از دولت ارتزاق میکند، اوضاع به همین منوال است و بهتر نمیشود، چراکه مدیران ما مدیران هزینه هستند و از جیبشان خرج نمیکنند که دلشان بسوزد. حالا کافی است که یک مدیر در این وضعیت بیتوجه به شرایط حاکم بر جامعه و وضعیت نابسامان مردم بدون هیچ دغدغهای دست در جیب مردم کند و به خواسته نابجای این روزهای بازیکنان و مربیان بله بگوید، دیگر نمیتوان اوضاع را کنترل کرد. در حالی که فوتبال ما نه از لحاظ بازیکن و نه مربی در حد این اعداد و ارقام نیست، اما از آنجایی که فوتبال ما فوتبال نتیجهگرایی است، مدیران برای بقای خود و حفظ جایگاهشان حاضر به انجام هر کاری میشوند. در واقع ما فضایی را ایجاد کردیم که مدیران و حتی مربیان برای بقای خود تن به هر خواسته غیرمعقولی میدهند تا ماندنشان را تضمین کنند. در چنین شرایطی شاهکار فدراسیون در ممنوعیت استفاده از مربی و بازیکن خارجی هم فضا را متشنجتر از قبل کرده است. البته میتوان اوضاع را کنترل کرد، مگر چند بازیکن در فوتبال ما هستند که امکان لژیونر شدن آنها وجود دارد، تعداد آنها به انگشتان یک دست هم نمیرسد. مدیران عامل باشگاهها میتوانند با نه گفتن هماهنگ به این ارقام غیرمنطقی شرایط را آرامتر کنند و به خواستههای غیرمعقول برخی بازیکنان و مربیان پایان دهند. متأسفانه نقش دلالیها را نمیتوان در این راستا نادیده گرفت. همچنین رابطهای که این دلالها با بالادستیها و گاه حتی مدیران باشگاهها دارند. قیمتهای نجومی که این روزها مطرح میشود، اصلاً طبیعی نیست، آن هم در شرایطی که هر روز سفره مردم کوچکتر میشود و کرونا بر کسب و کارهای بسیاری تأثیر منفی گذاشته و خیلیها را تعطیل کرده است، اما این مسئله گویا روی فوتبالیستها تأثیر چندانی نداشته که حالا شاهد ارقام پیشنهادی عجیب و غریب از آنها هستیم، به طوری که یکی از ۱۰ میلیارد حرف میزند، آن یکی از ۱۲ و دیگری هم از ۱۵ میلیارد؛ کافی است یک مدیر برابر این ارقام کرنش کند تا دیگر بازیکنان نیز با نگاه کردن به دست بقیه همین راه را بروند.
