حریم خصوصی آنلاین یک جوک است
کد خبر: 990018
لینک کوتاه: https://www.Javann.ir/0049Y2
تاریخ انتشار: ۲۱ بهمن ۱۳۹۸ - ۰۴:۰۹
اینترنت حتی خبر بچه توراهی شما را جار می‌زند
تلخیص: حسین گل‌محمدی

سرویس سبک زندگی جوان آنلاین: گاهی فکر می‌کنیم این همه جنجال درباره حریم خصوصی در اینترنت زیاده‌روی است. مگر ما آدم‌های معمولی چه چیزی داریم که بخواهیم پنهانش کنیم؟ مشکل این استدلال آن است که در نظر نمی‌گیرد زندگی ناگهان بر پاشنه دیگری می‌چرخد. آنچه می‌خواسته‌اید دیگر نمی‌خواهید. آنچه قرار بود شادی باشد، غم و رنج می‌شود، اما هوش مصنوعی توان فهم این را ندارد. نوزادی که چشم انتظارش بودید، مرده به دنیا می‌آید، اما هنوز هر صفحه‌ای که باز می‌کنید، شیشه شیر و لباس نوزاد نشانتان می‌دهد. جیمز تمپرتون روزنامه‌نگار بریتانیایی در مقاله‌ای که در وب‌سایت «وایرد» منتشر کرده به این موضوع پرداخته است و ما را به این نتیجه می‌رساند که ظاهراً موضوع حریم خصوصی در فضای آنلاین یک طنز بیشتر نیست. وب‌سایت ترجمان مقاله «تمپرتون» را با ترجمه بابک طهماسبی منتشر کرده است و ما در اینجا با اندکی پیرایش و تلخیص این مطلب را می‌آوریم.

اینترنت رازدار هیچ کس نیست
اینترنت از راز متنفر است، از این هم بیشتر، راز را خوار می‌شمارد. فوریه سال پیش، من و شریک زندگی‌ام تصمیم گرفتیم تا وجود فرزند به دنیا نیامده‌مان را از نگاهِ خیره و تشنه اطلاعات اقتصاد آنلاین پنهان نگه داریم. دلیلمان ساده بود: نخست، خواستیم فرزندمان هر زمان که مناسب و حاضر بود هویت آنلاین خود را بسازد و دوم اینکه نخواستیم فضای اینترنتی‌مان آکنده از تبلیغات پمپ‌های شیردهی و کالسکه بچه شود و در نهایت، مهم‌ترین دلیل اینکه می‌خواستیم حداقل در ظاهر، بر چیزی که حسی عمیقاً شخصی داشت کنترل داشته باشیم.


در مورد اول، اوضاع عالی است. در مورد دوم، شکستی چشمگیر خوردیم. خواهید پرسید آرزوی خیره‌سرانه ما برای حداقلی از کنترل چه شد؟ ناگفته پیداست، اینترنت نمی‌خواهد کنترل دست شما باشد.
برای من و شریک زندگی‌ام این روند آزاردهنده و برای سایرین کاملاً ناراحت‌کننده بود. کمی بیش از ۱۰ سال پیش، فروشگاه‌های زنجیره‌ای تارگت کوپن‌های تخفیفی برای مشتریانی فرستاد که بر اساس عادات خریدشان ظن آن می‌رفت در مراحل اولیه بارداری باشند. مشکل کجاست؟ خب یکی از این مشتریان نوجوانی بود که هنوز به والدینش درباره این عضو جدید خانواده چیزی نگفته بود. سرنخی شد برای یک پدر بسیار عصبانی! این مورد مثالی بسیار بدنام از سوء‌استفاده از اطلاعات است. ولی آن مورد استثنا نبود.

دلالان اطلاعات به فرزند مرده‌شما هم رحم نمی‌کنند
در دسامبر سال ۲۰۱۸، گیلیان براکل یکی از سردبیران واشنگتن پست، نامه‌ای سرگشاده به شرکت‌های فناوری نوشت و ملتمسانه خواست تا دیگر تبلیغات محصولات مربوط به نوزاد و لباس‌های حاملگی را به او نشان ندهند. فرزند او مرده به دنیا آمده بود ولی الگوریتم‌ها که آنقدر هوشمند بودند تا دریابند او باردار بوده، طوری طراحی نشده بودند تا دریابند خطایی رخ داده است. چنان‌که براکل نیز می‌گوید، تا‌به‌حال این شرکت‌ها از کسی اجازه نگرفته‌اند تا تبلیغات مربوط به حاملگی و مادری را فعال سازند، بااین‌حال، برای غیرفعال‌کردن آن نیز اختیار بسیار کمی به ما داده‌اند. به محض اینکه شخصی‌ترین جزئیات زندگی‌مان به دست دلالان اطلاعات می‌افتد، با مصونیتی که دارند، اطلاعاتمان را می‌فروشند و در تمام گوشه و کنار‌های اینترنت و ورای آن تعقیب‌مان می‌کنند.

از دست اینترنت باید به کجا کوچ کنیم؟
وقتی کمی در ماجرا دقیق می‌شویم، این فقدانِ کنترل نگران‌کننده است. مگر اینکه غل و زنجیر زندگی مدرن را دور بریزیم و در استپ‌های اوراسیا کوچ‌نشین شویم، وگرنه پنهان نگه داشتن چیزی از چشم اینترنت - یا داشتن کنترلی واقعی بر چگونگی استفاده یا سوءاستفاده از اطلاعات شخصی- تقریباً ناممکن است. برای براکل و هزاران نفر دیگری که کودکانشان را از دست داده‌اند، این فقدان کنترل غمی بزرگ به بار می‌آورد. برای دیگران، تلاش برای اعمال کنترل بر آنچه بر سر اطلاعات‌شان می‌آید ناممکن بودن این مخمصه حریم خصوصی را آشکار می‌سازد.
مشخص می‌شود که انصراف از ردگیری و هدف‌گیری شدن جزو گزینه‌ها نیست. چیزی به نام تراکنشِ به‌راستی تبادلی وجود ندارد. هر خریدی که می‌کنم و هر وب‌سایتی که سر می‌زنم ثبت و ردگیری می‌شود و برای همیشه در پروفایل‌هایی حک می‌شود که دلالان اطلاعات که نامشان را هرگز نشنیده‌ام به شرکت‌هایی می‌فروشند که نامشان را هرگز نشنیده‌ام تا مرا ترغیب کنند ۱۵۰ پوند خرج گهواره‌ای پاتختی کنم که البته من هم کردم.

آیا باید به‌کارگیری اینترنت را دوباره یاد بگیریم؟
ناتوانی در دورنگه‌داشتن تبلیغات‌چی‌ها و دلالان اطلاعات از رویدادِ خاصی که برایمان بار عاطفی زیادی در زندگی دارد بسیار دل‌آزار است. البته گزینه‌هایی هم پیش رویمان است. به‌جای گوگل از داک داک گو استفاده کنیم، به‌جای گوگل کروم از تور و به‌جای گوشی اندرویدی از آیفون یا یک گوشی قدیمی استفاده کنیم. تمام خریدهایمان را با پول نقد و از مغازه انجام بدهیم. هیچ ایمیلی نفرستیم و نگیریم که در آن اشاره‌ای به نوزادِ در راه باشد. مراقب فعالیت‌های آنلاین همه کسانی باشیم که از نوزادِ در راهِ ما اطلاع دارند، تا مبادا ناخواسته چیزی درباره آن در شبکه‌های اجتماعی بنویسند.

اینکه باید به‌کارگیری اینترنت را دوباره یاد بگیریم یک چیز است و مطرود اجتماعی شدن چیز دیگر. بااین‌همه، وقتی بچه به دنیا آمد مشکل جدیدی پیش خواهد آمد. چطور می‌توان جلوی بقیه را گرفت تا عکسی را که از نوزادتان گرفته‌اند در گوگل فوتوز ذخیره نکنند تا به دست الگوریتم‌های یادگیری ماشینی گوگل نیفتد؟ این بچه من است. چرا گوگل اجازه دارد پنجه‌های الگوریتمی خودش را روی چهره زیبای این نوزاد بکشد و اطلاعات حاصل را برای شخصی‌سازی بهتر محصولات و خدماتش استفاده کند؟ ولی در‌نهایت کار زیادی نمی‌توانید بکنید.

اینترنت می‌خواهد همه چیز را بداند
اینترنت می‌خواهد همه‌چیز را درباره شما بداند و مطمئن باشید راهی خواهد یافت. در سال ۲۰۱۴، جنت ورتسی، زنی باردار و جامعه‌شناس در دانشگاه پرینستون، از سفسطه حریم خصوصی آنلاین همین‌قدر مبهوت و ناراحت بود. تلاش او برای دور‌نگه داشتن بارداری‌اش از تورِ تبلیغات‌چی‌های اینترنتی موفق‌تر از تلاش ما بود، ولی در‌نهایت به شکست انجامید وقتی دریافت گویا رفتار او باعث شده است مظنون به فعالیت‌های مجرمانه شود. ظاهراً انجام تمام خرید‌های آنلاین با کارت‌های هدیه، شما را کلا‌هبردار و مجرم جلوه می‌دهد. شاید بگویید «چه اهمیتی دارد، اصلاً اینترنت یعنی همین» ولی تا بخواهید چیزی را از اینترنت پنهان نگه دارید، چیزی عمیقاً شخصی را برای خودتان نگه دارید و نخواهید ردگیری و پولی شود، خواهید دید درماندگی یعنی چه و پس از اینکه اینترنت رازتان را فهمید پشیمان خواهید شد.

همه ما برای اینترنت حکم کالا را داریم
کالیر میرسون در مقاله‌ای در وب‌سایت «وایرد» به تحریف مبتذل واقعیت بارداری در تبلیغات آنلاین و در پست‌های اینفلوئنسر‌های اینستاگرام اشاره می‌کند. در نگاه الگوریتم‌های اینستاگرام، بارداری و زایمان و نگهداری از نوزاد تجربه‌ای زیبا و جادویی است، غرق در نور‌های گرم و درخشان که نیست. میرسون می‌نویسد: «آرزو داشتم من هم از این مادران اینستاگرامی باشم، زنی مصون از ناملایمات مادری: ترشح مدام شیر، ترک‌های پوستی، بلاتکلیفی در چگونگی کنارآمدن با مادری.» بچه‌دار شدن تجربه‌ای است عمیقاً شخصی ولی اینترنت بی‌پروا آن را به هر چیزی غیر از این تبدیل می‌کند. این بچه ماست، ولی برای موتور‌های جست‌وجو و شبکه‌های اجتماعی و دلالان اطلاعات فرصتی است تا بی‌محابا ما را هدف گیرند. این شرایط را دوست ندارید؟ راه‌حل دشوار است. نوزادِ در راه شما هیچ نمی‌داند اینترنت چیست ولی مانند تک‌تک ما او نیز یک کالاست.


برچسب ها: حریم خصوصی ، اینترنت
نظر شما
جوان آنلاين از انتشار هر گونه پيام حاوي تهمت، افترا، اظهارات غير مرتبط ، فحش، ناسزا و... معذور است
نام:
ایمیل:
* نظر:
پربازدید ها
عناوین پیشنهادی
آخرین اخبار