جوان آنلاین: بی‌توجهی به حق تقدم عبور خودرو‌های امدادی از جمله مواردی است که از سوی برخی از رانندگان متخلف صورت می‌گیرد. یکی از مهم‌ترین قسمت‌های کتاب آیین‌نامه راهنمایی و رانندگی مربوط به حق تقدم خودرو‌های امدادی مثل آمبولانس‌ها و خودرو‌های آتش‌نشانی است، چراکه در بیشتر مأموریت‌هایی که این سازمان‌ها انجام می‌دهند جان انسانی در خطر است و ثانیه‌ها می‌تواند به نجات جان یا از دست رفتن آن بینجامد. فرض کنید آمبولانسی در حال رساندن یک بیمار یا یک زخمی بسیار بدحال است که هر لحظه احتمال از دست دادن جانش می‌رود. یا زمانی که خودرو‌های آتش‌نشانی باید در کمترین زمان ممکن به محل حادثه برسند، به دلیل راه ندادن رانندگان دیر برسند و آتش‌سوزی از کنترل خارج شود. در مواردی هم رانندگان به خودروی امدادی راه می‌دهند، اما بعد از آن به تعقیب آن می‌پردازند و در واقع پشت سرش با سرعت حرکت می‌کنند. در این‌گونه موارد، از آنجا که سرعت خودروی امدادی بالاست و فاصله‌ها کم است، امکان دارد راننده آمبولانس یا هر خودروی امدادی دیگر حواسش پرت خودروی پشتی شود و علاوه بر آن هر لحظه امکان ترمز ناگهانی و تصادف وجود دارد. با وجودی که طبق قانون برای رانندگان خاطی که اقدام به این اعمال می‌کنند، در کلانشهر‌ها ۹۰هزار تومان، در شهر‌های کوچک ۶۰ هزار تومان و در راه‌های روستایی ۳۰ هزار تومان تعیین شده است، اما این میزان اندک جریمه برای رانندگان متخلف بازدارنده نبوده و موجب می‌شود تا آنها بار‌ها مرتکب این نوع تخلف شوند.
اما نکته‌ای که باید به آن اشاره کرد، این است که در سال‌های گذشته پلیس راهور فراجا طرحی به نام «کوچه نجات» را ارائه داد که طبق آن خودرو‌های امدادی به جای اینکه در خط سوم آزادراه و بزرگراه که کنار گاردریل در سمت چپ بزرگراه‌ها بود دنبال راهی برای سریع رسیدن به مقصد باشند، در لاین وسطی بزرگراه‌ها قرار گرفته و به سمت مقصد حرکت کنند، اما بنا بر دلایل نامعلوم این طرح اجرایی نشد. با این اصل بر این است که رانندگان به محض دیدن خودرو‌های امدادی با آژیر روشن، فوراً از سر راه آنها کنار بروند تا جان افراد و مال افراد حفظ شود. از همین رو رانندگان باید خود را جای نزدیکان بیماری قرار دهند که در آمبولانس در حال انتقال به بیمارستان است یا خودروی امداد آتش‌نشان که در حال حرکت به سمت محل خطری است که قرار است خانواده او را از خطر نجات دهند. بخش مهمی از فرهنگ رانندگی مربوط به توجه به ساختار‌های فرهنگی از جمله عمل به قانون است که در بستر هر جامعه‌ای رشد پیدا می‌کند.
