جوان آنلاین: روزنامه زیمان یسرائیل در مقاله‌ای که امروز سه شنبه روی وب سایت خود منتشر کرد، نوشت: در تقابل فعلی بین آمریکا و ایران طرف برنده طرفی نیست که توانمندی بیشتری دارد بلکه پیروز طرفی است که بتواند تاب آوری بیشتری از خود نشان دهد.
به گزارش تسنیم، در ادامه این گزارش آمده است: ایران و ایالات متحده آمادگی خود را برای جنگ اعلام کرده‌اند. اما مهم این نیست چه کسی ضربه سنگین‌تری وارد می‌کند، بلکه مهم این است چه کسی می‌تواند دوام بیاورد.
تجدد تبادل آتش در خلیج فارس، حملات آمریکایی، و تهدیدات ایرانی پیرامون کنترل دریانوردی در تنگه هرمز، نشان می‌دهد که درگیری هنوز به پایان نرسیده است. حتی ایران تهدید می‌کند که دامنه کارزار را به حوزه اقتصادی گسترش داده و به زیرساخت‌های انرژی در منطقه آسیب برساند.
این روزنامه صهیونیستی نوشت: در پشت اظهارات قاطعانه و تهدیدات متقابل، دغدغه‌ای در ذهن هر دو طرف نهفته است، اما هر یک چیز متفاوتی را می‌سنجد.
به اعتراف این رسانه، ایران روی مقاومت مردم خود حساب ویژه‌ای باز کرده است و نظام ایران نه تنها باید در میدان نبرد به پیروزی برسد و در عین حال تا به حال، بحران اقتصادی به بحران سیاسی تبدیل نشده است.
نویسنده مقاله تاکید دارد: در این جنگ ایالات متحده نیز ساعت شنی خود را دارد، شاید واشنگتن توان اعمال قدرت نظامی در ابعادی گسترده را داشته باشد، اما آمریکایی‌ها نیز منابع نامحدودی در اختیار ندارند. کشتی‌ها، هواپیماها، سامانه‌های دفاعی و مهمات نیازمند پول، نگهداری، نیروی انسانی و وقت هستند. در همین حال، ایالات متحده نمی‌تواند چین، روسیه و دیگر عرصه‌های احتمالی را نادیده بگیرد.
در این گزارش آمده است: بنابراین، تنگه هرمز بسیار فراتر از یک گذرگاه آبی ساده است. این همان جایی است که ساعت‌ها به هم می‌رسند.
به زعم این رسانه برای ایالات متحده، حفظ آزادی دریانوردی یک منافع راهبردی و اقتصادی به شمار می‌رود. اما برای ایران، صرفِ توانایی آن در تهدید یکی از مهمترین شریان‌های انرژی جهان، نفوذی به مراتب فراتر از وزن اقتصادی‌اش به آن می‌بخشد. کاهش شدید تردد دریایی در تنگه، میزان خطرناک بودن این تهدید را به نمایش می‌گذارد.
در بخش دیگری از مقاله به وحشت اسرائیل از تبعات این تقابل اشاره و تاکید می‌کند که با تداوم درگیری آمریکا و ایران، اسرائیل باید توانمندی‌های نظامی بلندمدت خود را حفظ کرده و خود را برای احتمال تجدد آتش و کشیده شدن آن به دیگر عرصه‌های دیگر (و ضربه خوردن شدید) آماده سازد. مهم‌تر از همه، اسرائیل باید استمرار هماهنگی نزدیک با واشنگتن (تحت الحمایه بودن) را، حتی با وجود تغییر اولویت‌های ایالات متحده، تضمین کند.
زیرا این ممکن است همان پرسش اصلی باشد. نه اینکه چه کسی می‌تواند ضربات سنگین‌تری وارد کند، بلکه چه کسی می‌تواند بدون فروپاشی از درون، به وارد کردن ضربات ادامه دهد.
در جنگ‌های کوتاه، برتری نظامی ممکن است تعیین‌کننده باشد. اما در جنگ‌های فرسایشی، اوضاع متفاوت است. در آنجا، اقتصاد، جبهه داخلی، تدارکات، ائتلاف‌ها، انسجام سیاسی و بیش از همه، صبر به آزمون گذاشته می‌شوند.
به نوشته این روزنامه، ایران روی توانایی خود برای دوام آوردن بیش از تمایل واشنگتن به جنگ‌افروزی حساب باز کرده است؛ و ایالات متحده نیز روی این فرض قمار می‌کند که فشار‌های اعمال‌شده، تهران را وادار خواهد ساخت تا در وهله نخست تسلیم شود. سرنوشت این کارزار میان همین دو فرض نهفته است.
