پایان بیستمین دوره بازی‌های آسیایی فرصت خوبی است تا عملکرد کاروان اعزامی ایران به ناگویا از نظر فنی و کیفی و به دور از هیاهو، بزرگ‌نمایی و ذوق‌زدگی بیش از حد بررسی شود. در این صورت می‌توان انتظار داشت برنامه‌ریزی‌ها برای دوره آینده بازی‌ها دقیق‌تر و هدفمندتر باشد.
کاروان ایران در این دوره بازی‌های آسیایی با یک پله صعود نسبت به دوره قبل و با طلا‌های بیشتر رتبه ششم قاره کهن را به دست آورد. مطمئناً همه ورزشکاران و مربیان تیم‌های اعزامی برای کسب بهترین نتایج و ثبت بهترین عملکرد با تمام توان در ناگویا جنگیدند. افزایش چشمگیر تعداد مدال‌های طلا و صعود یک پله‌ای در جدول مدالی قابل تقدیر و حائز اهمیت است، اما این صعود در حالی رقم خورده که ورزش کشورمان در بازی‌های ۲۰۱۰، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸ به ترتیب در جایگاه چهارم، پنجم و ششم آسیا قرار گرفته و عملکرد ناگویا به نوعی بازگشت به رتبه کسب شده در بازی‌های جاکارتا و جبران سقوط یک پله‌ای هانگژوست.
چند روزی از اتمام بازی‌های آسیایی نمی‌گذرد و هنوز تب فرستادن پیام‌های تبریک، تعریف و تمجید از مدال‌آوران داغ است. تلاش و ممارست ورزشکاران و کادرفنی تیم‌ها در شرایط سخت و دشواری که پشت‌سر گذاشتند، ستودنی است و مسئولان باید با پاداش‌های درخور و حمایت‌های واقعی از خجالت آنها دربیایند، اما خیلی نباید از عملکرد کاروان در ناگویا ذوق‌زده شد و در باد پیام‌های تبریک مسئولان خوابید. دیدن نقاط ضعف و نتایج دور از انتظار برخی تیم‌ها و نمایندگان اعزامی‌شان کار سختی نیست و با کمترین زمان ممکن می‌توان به ناکامی‌ها پی برد. همان‌طور که وزیر ورزش تأکید کرده، نباید از وضعیت موجود رضایت داشت و نتایج ضعیف برخی فدراسیون‌ها و کم‌کاری برخی مدیران کاملاً مشهود است.
فوتبال گل سرسبد تیم‌های همیشه بازنده‌ای است که همواره با سلام و صلوات به بازی‌های آسیایی اعزام می‌شود و با تحقیر به خانه برمی‌گردد. مسئولیت هم قاعدتاً برعهده فدراسیون است و تغییر کادرفنی نهایت اقدام فدراسیون در این خصوص خواهد بود. در بین دیگر تیم‌های ضعیف اعزامی به ناگویا تیراندازی، قایقرانی، شمشیربازی، دوومیدانی و تیراندازی باکمان را نیز باید مدنظر قرار داد. حتی تک‌برنز به دست آمده سه رشته اول هیچ دردی از درد‌های ورزش ایران دوا نمی‌کند. قرار نیست تیم‌ها با حداقل نفرات به آسیا اعزام شوند و در نهایت با عملکرد ضعیف‌شان نتوانند مسئولیت خود را در کسب مدال انجام دهند. در برخی رشته‌ها از جمله شنا، تنیس، دوچرخه‌سواری و جودو نیز کماکان خبری از مدال‌آوری نیست و نتایج این رشته‌ها قبل از اعزام هم مشخص است. ضمن اینکه در رشته‌های پرمدالی، چون تکواندو، دوومیدانی، ووشو و کشتی هم چند فرصت کسب مدال طلا یا حتی نقره و برنز نیز از دست رفت.
نتایج ناگویا در برخی رشته‌ها قابل دفاع، مطلوب و درخشان بوده و در برخی دیگر ناامیدکننده و دور از انتظار. درواقع بازی‌های آسیایی آینه تمام‌قد ورزش ایران است و به همان اندازه که فدراسیون‌ها روی تیم‌هایشان کار کردند به همان اندازه هم نتیجه گرفتند. علاوه بر بحث‌های فنی، مسائل حاشیه‌ای پیرامون برخی فدراسیون‌ها روی عملکرد تیم‌شان نیز تأثیر منفی گذاشت. طبق معمول تیم فوتبال امید بهترین نمونه‌ای است که می‌توان به آن اشاره کرد. فوتبال پرحاشیه با مدیریت بسیار ضعیف در تمامی ابعاد، قطعاً نمی‌توانست در ناگویا نتیجه بگیرد. منتها تحقیر مقابل کره‌شمالی و حذف مفتضحانه بیش از پیش مردم و جامعه ورزش را ناراحت کرد. مخلص کلام اینکه بدون از دست دادن زمان و فرصت‌سوزی، وزارت ورزش و کمیته‌ملی المپیک باید عملکرد تیم‌های اعزامی را زیر ذره‌بین قرار دهند. همان‌طور که فدراسیون موفق و ورزشکاران مدال‌آورش شایسته تقدیر و تجلیل درخور هستند، فدراسیون‌های ناکام و مدیران ناکارآمدشان نیز باید پاسخگوی نتایج ضعیف تیم‌هایشان باشند.
