مراسم تجلیل از مدال آوران پارالمپیک مثل همیشه پر بود از وعدهوعیدها و حرفهای قشنگ. مثل همیشه مسئولان ریز و درشت از همت بالای این ورزشکاران و الگو بودنشان گفتند و مثل همیشه هم از توجه به این قشر ورزشکار صحبت کردند.
نیاز به تعریف نیست، ورزشکاران جانباز و توانیاب ایران وقتی پای مسابقات مهم بینالمللی از پارالمپیک گرفته تا پاراآسیایی وسط باشد، کاری میکنند کارستان. اصلاً اگر مدال درو نکنند جای تعجب دارد. اگر بر سکوهای قهرمانی قرار نگیرند یک جای کار میلنگد. آنها سالهاست که با کمترین توجه از سوی مسئولان و کمترین ریخت و پاش بهلحاظ مالی، پرچم ایران را بر قلههای افتخار ورزش جهان به اهتزاز درآوردهاند، ولی سؤال این است که آقایان مسئول برای آنها چه کاری کردهاند؟
آمار و ارقامهایی را که میدهید، همه خوب میدانیم. میدانیم چند مدال گرفتهایم، چند رکورد شکستهایم و چه کارهایی قرار است انجام دهیم. اما سؤال این است که شما تاکنون چه کردهاید و از این به بعد قرار است چه کاری انجام دهید؟ اصلاً چرا راه دور برویم؛ هفته قبل بود که کمیسیون تلفیق مجلس برای برخی از فدراسیونها بودجه تعریف کرد. مثلاً برای گلف ۴۰ میلیارد یا برای تنیس ۵۰ میلیارد تعریف کردند. سهم فدراسیون جانبازان و توانیابان از این ریخت و پاش فقط ۵۰ میلیارد بود، یعنی رقمی مساوی با تنیس و کمی بیشتر از گلف. حالا شما خودتان را بگذارید جای ورزشکاران پارالمپیکی و مدالآور، آیا وعدهوعیدها را باور میکنید؟
به قول خود آقایان براساس آخرین شاخصها و آمارهای بینالمللی، ایران پیشرو جهان در توسعه ورزش پارالمپیکی بانوان است. ایران امروز در ورزش جانبازان، توانیابان، نابینایان و ناشنوایان منشأ عزت و اعتبار جهانی است و در مسیر تحقق فرمان «ورزش قوی برای ایران قوی» گامهای بلندی برداشته شده است. اما آیا رسیدگی به این ورزشکاران هم مانند این شعارهای قشنگ صورت میگیرد؟
امروز بسیاری از این ورزشکاران همچنان دغدغه شغل و معیشت خانواده را دارند، ولی همچنان از جان و دل برای اعتلای ورزش و نام ایران تلاش میکنند. وزیر ورزش خود معترف است که در بازیهای پاراآسیایی ناگویا ژاپن، میزبان رقیب سرسخت است، اما جناب وزیر بسیاری از قهرمانان و مدالآوران پاراآسیایی همین حالا با مشکلات عجیب و غریبی در راه آمادهسازی خود برای حضور در این مسابقات روبهرو هستند، اما شما بنا به آنچه خودتان گفتید، دلخوش به انگیزه بالای این ورزشکاران هستید و نیمنگاهی هم به کمک دولت دارید.
در مورد اول که جای هیچ تردیدی نیست. بروبچههای جانباز و توانیاب، کوه انگیزه هستند و با همین انگیزه میادین بزرگ جهانی را هم فتح کردهاند، اما در مورد دوم باید خودتان آستینها را بالا بزنید و کاری کنید که این مدالآوران و قهرمانان احساس تنهایی نکنند. بچههای پارالمپیکی و پاراآسیایی ایران کار خودشان را به درستی انجام میدهند، اما آقایان مسئول آیا شما هم کار خودتان را در قبال آنها به موقع و درست انجام میدهید؟
