ورزش ایران سه ماه شلوغ و صدالبته پرمخاطره را پیش‌رو دارد. ۹۰ روزی که قرار است در آن تکلیف ریاست ۱۱ فدراسیون ورزشی مشخص شود. از بسکتبال، هندبال و تیراندازی‌باکمان، اسکواش، گلف و قایقرانی گرفته تا شمشیربازی و دوچرخه‌سواری، هاکی، جودو و وزنه‌برداری. فدراسیون‌هایی که تا پایان سال جاری موظف هستند به برگزاری انتخاباتی که اهمیت آن با نزدیک شدن به چرخه کسب سهمیه المپیک ۲۰۲۸، دوچندان شده است. با وجود این تجربیات تلخ گذشته و اتفاقاتی که اخیراً در پی برگزاری انتخابات چند فدراسیون رخ داد، نگرانی‌ها در این زمینه را افزایش داده است.
بی‌تردید برگزاری به موقع انتخابات، خصوصاً در این مقطع از اهمیت بالایی برخوردار است، اما برگزاری انتخابات سالم و بی‌حاشیه به مراتب مهم‌تر است.
روشن است تکلیف مدیریت فدراسیون‌ها و مشخص شدن رئیس آنها هر چهار سال یک‌بار، امری بدیهی است و یکی از ضروریات غیرقابل انکار در ورزش. تردیدی نیست که شرایط فدراسیونی که با رئیس اداره می‌شود، کاملاً متفاوت است از فدراسیونی که زیر نظر سرپرست اداره می‌شود یا رئیس آن ماه‌های پایانی حضور خود را سپری می‌کند. روشن شدن وضعیت مدیریت امکان برگزاری اردو و مسابقات تدارکاتی، برنامه‌ریزی‌های بلندمدت، تصمیم‌گیری‌های قاطع و ترسیم مسیر آماده‌سازی ورزشکاران و تیم‌های ملی را فراهم می‌کند، خصوصاً برای رشته‌هایی که باید از همین روز‌ها کار خود را برای حضوری موفق در رقابت‌های کسب سهمیه المپیک آغاز کنند. در مقابل، اما بلاتکلیفی مدیریتی و عقب افتادن روند برگزاری انتخابات هزینه‌ساز است و زیان‌بار. با وجود این و به‌رغم تمام ضروریات برگزاری به موقع انتخابات، یک مورد حائز اهمیت‌تر و نگران‌کننده‌تر است، اینکه وزارت ورزش صرفاً به برگزاری انتخابات و تعیین رئیس جدید بسنده کند و از کیفیت آن غافل شود یا اعتبار برگزاری انتخابات را در اولویت‌های بعدی قرار دهد.
مسئله صرفاً بدبینی نیست و در واقع مارگزیده از ریسمان سیاه و سفید هم می‌ترسد، خصوصاً که تجربه برگزاری برخی انتخابات در سال‌های گذشته و حتی سال جاری نشان داده برگزاری مجمع و معرفی رئیس جدید لزوماً به معنای پایان کار نیست، به‌طوری که گاهاً حاشیه‌ها و ایراد‌های مطرح‌شده در روند انتخابات، تازه پس از اعلام رأی نهایی و نتایج است که خود را نشان می‌دهد و حتی در مواردی مشروعیت انتخابات را هم زیر سؤال می‌برد. اتفاقاتی که هم شرایط فدراسیون و تیم‌های ملی آن را دشوارتر می‌کند و هم چهره ورزش کشور را خدشه‌دار خواهد کرد. برای نمونه می‌توان به برگزاری انتخابات فدراسیون ژیمناستیک اشاره کرد. انتخاباتی که اگرچه برگزار و طی آن خناری‌نژاد به عنوان رئیس جدید معرفی شد، اما عدم تغییر نام اسبقیان به عنوان سرپرست فدراسیون در فهرست فدراسیون جهانی نشان داد برگزاری هر انتخاباتی پایان کار یا پذیرفته نیست و چه بسا برگزاری برخی از این انتخابات می‌تواند داستان‌ساز شود و اوضاع را به مراتب بغرنج‌تر از قبل کند، به‌خصوص برای رشته‌هایی که نیازمند ارتباط مستمر با نهاد‌های جهانی هستند.
این در واقع همان تجربه‌ای است که باید از آن درس گرفت، درست قبل از آغاز موج برگزاری انتخاباتی که پیش‌روی ورزش ایران قرار گرفته است. قرار نیست انتخابات فدراسیون‌ها صرفاً برای جلوگیری از ورود به دوره سرپرستی یا پایان دادن به این دوره برگزار شود. در این صورت عجیب نیست که تازه بعد از برگزاری انتخابات شاهد بحث در خصوص ایراد‌های احتمالی و اعتراض کاندیدا‌ها به اعتبار مجمع باشیم. همان بلبشویی که وزارت ورزش از همین امروز باید بدان بیندیشد، درست قبل از برگزاری نخستین انتخابات پیش‌رو، خصوصاً که ورزش ایران در آستانه یک چرخه مهم المپیکی قرار دارد و نمی‌توان با سهل‌انگاری ماه‌های ابتدای این مسیر را صرف اختلاف مدیریتی و حاشیه‌های انتخاباتی به سادگی از دست داد. رئیس جدید باید از نخستین روز قبول مسئولیت در پی مهیا کردن شرایط آماده‌سازی جهت حضور موفق تیم‌های ملی جهت کسب سهمیه المپیک باشد، نه در تلاش برای اثبات حقانیت حضورش در صندلی ریاست فدراسیون و دادن پاسخ به سؤالات بجا مانده از انتخابات برگزارشده.
به همین دلیل است که انتظار می‌رود وزارت ورزش صرفاً در اندیشه برگزاری به موقع انتخابات نباشد و بیش از هر چیز به برگزاری انتخاباتی شفاف، قانونی و به دور از هرگونه ابهام و شائبه‌ای بیندیشد تا هم اعتبار ورزش ایران در مجامع بین‌المللی زیر سؤال نرود و هم فرصت‌سوزی نشود، چراکه قرار است با برگزاری انتخابات گره‌ای از کار ورزش باز شود، نه آنکه انتخابات خود به گره‌ای کور در ورزش ایران تبدیل شود.
