با گذشت شش ماه از جنگ تحمیلی امریکا علیه ایران اسلامی و نبودن هیچ چشمانداز روشنی از زمان و چگونگی پایان آن، عملاً ترامپ، امریکا و جهان را به جنگی فرسایشی و بینتیجه گرفتار ساخته است و طرح مشخصی هم برای برونرفت از آن ندارد.
با آنکه ترامپ و باند مافیای فاسد همراه او در همان هفته آغاز جنگ به برآورد اشتباه خود نسبت به توان جنگی و مقاومت ایران پی بردند و با درخواست آتشبس، توافقنامه چهاردهبندی را با میانجیگری پاکستانیها پذیرفتند و انتظار این بود که فهم واقعیتهای جنگ نظامی، آنها را به تصحیح اشتباه محاسباتی و فاصله گرفتن از توهم خود یا فریب صهیونیستهای جنایتکار سوق دهد، در ادامه تلاش کردند با استفاده از محاصره دریایی و جنگ محدود و متمرکز بر تنگه هرمز، ناکامیهای مرحله اول خود را جبران کرده و با تکمیل ابزار فشار بر ایران، اهداف خود را فراتر از متن توافقنامه یا تغییرات فاحش در آن دنبال و محقق نمایند.
در این راستا، کاخ سفید تلاش کرد از تهدید و فشار علیه عمان و دیگر کشورهای عربی برای تنظیم ترتیبات عبور از تنگه هرمز و حتی کشاندن پای اعضای ناتو به موضوع باز کردن تنگه و فشار بر ایران استفاده کند، که جملگی با دیوار پولادین مقاومت در ایران برخورد کرد و بیاثر شد.
بازتاب شکست امریکا در این مرحله، استفاده دوباره از سلاح قدیمی و زنگزده تحریم اقتصادی بود که با ابزار جنگ شناختی و روانی تقویت شده و با طمع اثرگذاری آن بر افکار عمومی ایرانیان و تحریک به نارضایتی و اعتراض داخلی، با پیوست ویژه تبلیغاتی و رسانهای به میدان آورده شد.
شاید تصور ترامپ و باند مافیای فاسد همراه او این باشد که فشارهای تحریمی در پیوند با دیگر مشکلات اقتصادی و معیشتی برآمده از شرایط جنگی، زمینهساز آشوبهای داخلی شود که با ورود سازمانیافته گروهکهای برانداز و تجزیهطلب به جنگ داخلی تبدیل و دریچه بازگشت مجدد امریکا و رژیم صهیونی به جنگ فراگیر و تمامعیار را باز نماید. اما تکلیف این رؤیای احمقانه را هم سابقه شکستهای تکراری آشوبطلبان و هم حضور خیابانی مردم و آمادگی نیروهای امنیتی و نظامی ایران، از پیش تعیین کرده و فرصتی پیش روی جمهوری اسلامی قرار داده تا عملیات مرصاد در پایان جنگ تحمیلی هشتساله را این بار، برای گروهکهای مزدور و وطنفروشان خائن تکرار کند.
بدیهی است هرگونه اقدام ضد امنیتی در شرایط جنگی، دست مدافعان امنیت را برای برخورد قاطع با آشوبگران به عنوان پادو و سرباز دشمن باز گذاشته و فرصت بستن پرونده سالها جنایت و خیانت آنان را فراهم میکند. از این رو، شگرد دشمن در استفاده از آشوب داخلی، تنها به طولانیتر شدن دوره جنگ و درگیری و سنگینتر شدن پرونده مداخلات امریکا منجر خواهد شد که نقض یکی از بندهای توافقنامه چهاردهبندی نیز به حساب میآید.
بازگشت مجدد امریکا به جنگ هم تنها آزمودن تکراری اراده مقاومتی است که پیش از این هم دشمن آن را آزموده، اما غرور و تکبر تاریخی امریکاییها و خامی و توهم ترامپ و باند مافیای فاسد همراه او، مانع فهم بهموقع و لحاظ عاقلانه آن در محاسبات راهبردی کاخ سفید و فاصله از دام صهیونیستها برای استفاده ابزاری از ارتش خسته و فرسوده امریکا میشود.
بدیهی است، امریکاییها که به پادوها و مزدوران خود در داخل چشم طمع دوختهاند، با همان سرنوشت صدام بعثی گرفتار و پس از جنگ فرسایشی و بینتیجه خود باز به مذاکره و توافق رو خواهند آورد که البته برای تاوان اشتباهات و جنایاتشان، باید به شرایط دیگری علاوه بر آن شرایط چهاردهگانه گردن بگذارند. البته برای فهم و عادت به تحمل این شرایط برساخته توهم و اشتباهات محاسباتی مستأجران مستاصل کاخ سفید، کمی یا بیشتر به زمان نیاز است که ملت ایران نشان داده و ثابت کرده اراده تحمل آن را داشته و هیچ تعجیلی برای فهماندن آن به دشمن از مسیر غیر مقاومت ندارد. فعلاً آنکه بیش از همه در فشار و اضطراب به سر میبرد، ترامپ است که آویزان پاندول جنگ یا توافق با ایران شده است. پاندولی که با بلاتکلیفی، قادر به توقف آن مطابق وعدههای انتخاباتیاش نیست و این پاندول، فقط خارج از چشمانداز و طرح کاخ سفید زمان میسوزاند و میتواند سرنوشت شومی نه تنها برای جمهوریخواهان طرفدار ترامپ، بلکه برای خود امریکا رقم بزند.
ترامپ خودشیفته و باند مافیای فاسد همراه او، امریکا را به باتلاق جنگ فرسایشی کشانده و گویا تا غرق کردن تمام امریکا با خود، دست از توهم و لجبازی برنمیدارند. البته بیتفاوتی و انفعال جامعه نخبگانی امریکا هم، به این باند جنایتکار فرصت جنایت و اشتباه داده و نشانه عینی و آشکاری از قرار داشتن امریکا بر ریل افول و سقوط است که ترامپ خودشیفته به آن سرعت و شدت بیشتری میدهد.
