جوان آنلاین: در طول تاریخ، ایران به عنوان سرزمینی مطرح بوده که از دل تنوع، همبستگی ساخته است. از کوههای کردستان و زاگرس تا دشتهای خوزستان، از جنگلهای شمال و دشتهای خراسان تا سواحل مکران و خلیج فارس، مردمانی با زبانها، آیینها و فرهنگهای گوناگون در کنار یکدیگر زندگی میکنند. کرد و لر، بلوچ و ترک، فارس و عرب، ترکمن و گیلک و بسیاری اقوام دیگر، هر کدام با رنگ و بوی آیین و سنن و فرهنگی خاص، اما با ریشههایی مشترک در ایمان، هویت و حس تعلق به سرزمینی که نامش ایران است. در روزهای عادی، این تنوع بیشتر در جشنها، موسیقیها، لباس و آیین محلی دیده میشود. اما در روزهای سخت و در زمان بحرانها، وجه دیگری از این جامعه آشکار میشود؛ چهرهای از همدلی، همبستگی و تابآوری. در زمان جنگها و بخصوص زمانی که این سرزمین مورد حمله دشمنان قرار میگیرد و زیرساختهای غیرنظامی مورد هدف قرار میگیرند، وقتی مدرسهای تخریب میشود، یا مرکز درمانی و خانههایی که محل زندگی مردم عادی هستند، آسیب میبینند، نخستین واکنش جامعه ایران نه ترس و فروپاشی، که اتحاد و همبستگی است. در چنین لحظاتی، مردم از هر استان و هر قومیت، خود را در رنج یکدیگر شریک میدانند. کمکهای مردمی، حضور داوطلبان، همدلی در فضای عمومی و تلاش برای بازسازی و ادامه زندگی، جلوههایی از روحیه ایرانی اسلامی است. در بسیاری از بحرانهای طبیعی و انسانی در دهههای گذشته نیز همین الگو دیده شده است. جامعهای که به جای تسلیم شدن در برابر سختی، با تکیه بر همیاری و باورهای مشترک، راه ادامه دادن و رسیدن به آرامش و موفقیت را پیدا میکند. طی هفتههای اخیر و بعد از حملات امریکایی- صهیونیستی به شهرهای مختلف ایران، بار دیگر رفتار و روحیهای از ایرانیان به جهانیان مخابره شد که نشان میداد حاصل شرایط امروز نیست. مرور تاریخ این سرزمین نشان میدهد که مردمان این سرزمین در طول قرنها با فراز و فرودهای فراوانی روبهرو بودهاند. جنگها، حملات، بحرانهای طبیعی و دشواریهای بزرگ، بارها این جامعه را آزموده است. اما در روایت تاریخی ایران، یک ویژگی همواره تکرار شده و آن هم اینکه ایرانیان در برابر فشار و تجاوز، روحیه ایستادگی خود را از دست نداده و نمیدهند. امروز هم آنچه این پایداری را ممکن کرده، فقط قدرت نظامی یا سیاسی نبوده؛ بلکه شبکهای از باورهای فرهنگی، اعتقادات مذهبی، پیوندهای اجتماعی و حس عمیق تعلق به سرزمین و جامعه است. ایمان، امید و حس مسئولیت نسبت به یکدیگر، سرمایهای اجتماعی ساخته که در لحظات دشوار به کمک جامعه میآید. بعد از جنگ ۱۲ روزه نیز در میان تمام دشواریها و خسارتهایی که بحرانها بر زندگی مردم و اقتصاد و کسبوکارها وارد کردند، همین سرمایه اجتماعی است که امید را زنده نگه داشت. وقتی شهروندانی با فرهنگ و آداب و رسوم متفاوت در استانهای مختلف، کنار هم میایستند و برای کمک به یکدیگر تلاش میکنند، تصویری روشن از آینده شکل میگیرد؛ آیندهای که در آن بازسازی، همدلی و ادامه زندگی ممکن است. شاید بهترین واژه برای توصیف ایران این باشد که بگوییم این کشور در طول تاریخ بارها نشان داده که قدرت اصلیاش در مردم آن نهفته است؛ مردمی که با وجود تفاوتها، در لحظات سرنوشتساز به یکدیگر نزدیکتر میشوند. همین پیوند عمیق است که به جهانیان ثابت کرده، ایران به راحتی از سختترین روزها عبور میکند. به همین دلیل است که در روایت جمعی ایرانیان، امید همواره زنده میماند. امیدی که میگوید جامعهای با چنین ریشههای فرهنگی و اینچنین باور و اعتقاد و روحیه همبستگی، از دل بحرانها، راهی به سوی سربلندی و آیندهای بهتر پیدا میکند.
