حذف نسخه مجازی برای کودکی که حوصله‌اش سررفته‌است

در گذشته، کوچه، حیاط، فضای باز محله و ارتباط میان همسایه‌ها بخشی از زندگی روزمره کودکان بود، اما امروز محدود شدن فضا‌های عمومی، نگرانی خانواده‌ها درباره امنیت و کاهش امکان حضور مستقل کودکان در محله، فرصت بازی‌های جمعی را کمتر کرده است

فردی که برای مدت طولانی زمان، انرژی، روابط اجتماعی و خواسته‌های شخصی خود را برای مراقبت از سالمند کنار می‌گذارد اگر احساس کند تلاش‌هایش دیده و قدردانی نمی‌شود، ممکن است دچار خستگی عاطفی شود و احساس تنهایی کند. مراقبت از پدر و مادر می‌تواند از جنس محبت و ایثار باشد، اما حتی در این شرایط یک «خسته نباشید»، قدردانی و دیده شدن زحمات مراقب اهمیت دارد

نهم مهرماه به نام روز سالمندان نامگذاری شده است؛ مناسبتی که شاید بیش از آنکه درباره سالمندان امروز باشد، درباره آینده همه ماست.

وقتی فردی سال‌ها در یک شغل فعالیت کرده است با فرارسیدن بازنشستگی ممکن است به‌طور ناگهانی با کاهش شدید تعاملات ساختاریافته و همچنین تغییرات فیزیولوژیکی روبه‌رو شود. به این وضعیت «سوگ نقش» گفته می‌شود. سالمند در این دوره ممکن است احساس کند بخشی از وجودش - همان بخش کارآمد و مفیدی که سال‌ها با آن شناخته می‌شده - از دست رفته است، اما واقعیت این است که فرد خودش را از دست نداده بلکه نقش قبلی خود را از دست داده است

تفاوت اصلی میان احترام و ترحم در نحوه برخورد با توانمندی فرد است. احترام یعنی نظر سالمند را واقعاً بپرسیم و به آن توجه کنیم. در تصمیم‌هایی که به زندگی او مربوط است، مشارکتش بدهیم. با او مانند یک فرد بالغ و صاحب‌نظر صحبت کنیم

به جای «بیماری محور بودن»، فرد سالمند را مجموعه‌ای از توانمندی‌ها و عملکرد و استقلال در امور زندگی‌اش ببینید. داشتن فعالیت فیزیکی و راه رفتن، حافظه بدون اختلال، تغذیه، خواب مناسب، خلق و خوی نرمال، داشتن استقلال و ارتباط اجتماعی به صورت منظم ارزیابی شوند و هرگونه تغییر جدیدی که زندگی روزمره فرد سالمند را مختل کند به حساب «عدد سن» گذاشته نشود

پدر سالمندی را در صف بانک دیدم. آمده بود فیش پر کند تا حقوق بازنشستگی‌اش را بگیرد. خیلی در صف ماند و بعد هم که نوبتش شد، متصدی باجه نگاهی گذرا به سرتاپایش انداخت