بسیاری از والدین برای فراگیری زبانهایی مانند انگلیسی ازسوی فرزندان خود وقت و هزینه زیادی میگذارند، در حالی که گاهی فرزندشان حتی در خواندن یک صفحه از کتابهای درسی فارسی یا درک مفاهیم ساده ادبیات کهن با چالش مواجه است
نسرین پرویزی، معاون گروه واژهگزینی فرهنگستان زبان و ادب فارسی:
ضعف زبانی دانشآموزان و دانشجویان معمولاً تکعلتی نیست، اما مهمترین علت را باید در فقر تجربه زبانی مستمر و عمیق جستوجو کرد. بسیاری از آنان کم میخوانند، کم مینویسند و کمتر با متنهای سالم و غنی فارسی مواجه میشوند. در نتیجه، دایره واژگان، توان درک مطلب، قدرت استدلال زبانی و مهارت نوشتن آنان رشد کافی پیدا نمیکند
دکتر حسن دلبری، استاد ادبیات و عضو هیئت علمی دانشگاه حکیم سبزواری:
در گذشته، اگر در کلاس از داستان لیلی و مجنون صحبت میکردیم، نیمی از دانشجویان، خواسته یا ناخواسته، اشک میریختند. اما امروز نسل جوان با بیتفاوتی از این مفاهیم میگذرد و حتی گاهی با عبارت «اینها دیوانهبازی بوده» یا «ذهنشان مشکل داشته» به آنها نگاه میکنند. این نشان میدهد؛ انسان امروز به سمت نوعی عقلانیت محض پیش میرود که در آن، احساس و عاطفه به حاشیه رانده میشود
برای استفاده از آثار بومی میتوانیم آنها را بازنویسی کنیم و با حفظ پیام داستان به زبان سادهای برای کودکان بنویسیم. کودک از این طریق هم با فرهنگ و ارزشهای بومی آشنا میشود و هم تشویق به مطالعه اصل داستان و تحقیق در مورد داستانها و افسانههای بومی میشود. این خود دایره اطلاعات و واژگان کودک را افزایش میدهد و ریشهدار بودن و عمیق بودن زبان فارسی را در مییابد
نگاهی به نقش خانواده و مدرسه در پاسداشت زبان فارسی
برای بررسی وضعیت زبان فارسی در مدارس، به یکی از دبیرستانهای شهر میرویم. در کلاس ادبیات فارسی، معلم از چند دانشآموز میخواهد بخشی از یک متن ادبی را بخوانند. بعضی از دانشآموزان در خواندن واژهها مکث میکنند، برخی معنی بسیاری از کلمات را نمیدانند و تعدادی نیز علاقه چندانی به متن نشان نمیدهند
مراقبت بیش از اندازه از بیماراماس، گرفتن نقشهای او، اعتماد به نفس بیمار را دچار مشکل میکند و سطح استرس بیمار بالا میرود. استرس بیشتر سبب تشدید بیماری شده و کیفیت زندگی را پایین میآورد. از طرفی عدم شناخت بیماری و نپذیرفتن آن از سوی خانواده سبب میشود بیماری که در شروع ظاهراً علایمی ندارد، توقع داشته باشند نقشهای خود را مثل گذشته ایفا کند
