نبود محبت و امنیت روانی، تعارض‌های مداوم و انتظارات بیش از اندازه می‌تواند فشار روانی اعضای خانواده را افزایش دهد. در مقابل، حمایت عاطفی و گفت‌وگوی مؤثر به تقویت تاب‌آوری کمک می‌کند
روایت مهشید ذاکری، پرستار بازنشسته، از روز‌های جنگ ۸ساله
او سال‌های ابتدایی دهه ۶۰ وارد حرفه پرستاری شد. روز‌هایی که بیمارستان‌ها با کمبود شدید نیروی انسانی مواجه بودند. خودش از آن روز‌ها این‌طور یاد می‌کند: «خیلی نیروی کار کم بود. هر بخشی گاهی با یک پرستار یا بهیار اداره می‌شد. جمعیت زیاد شده بود، جنگ شده بود و تعداد مجروحان، معلولان و بیماران هم بیشتر شده بود.»
ساعت ۳ بامداد است. راهروی بیمارستان خلوت به نظر می‌رسد، اما صدای دستگاه‌ها و قدم‌هایی که از انتهای راهرو نزدیک می‌شوند، سکوت را به هم می‌زنند. مرد میانسالی روی تخت بیدار است
شمسی سبحانی، امدادگر و پرستار دوران دفاع مقدس:
شمسی سبحانی، متولد ۱۳۲۶، امدادگر و پرستار دوران دفاع‌مقدس است. سال‌های جوانی او در کردستان، خوزستان و بیمارستان‌های جنگی گذشت
فرشته امینی، دکترای آموزش بهداشت و ارتقای سلامت و عضو هیئت آموزشی دانشگاه علوم پزشکی تهران:
بیمار باید درباره سابقه و علائم بیماری و دارو‌های مصرفی صادقانه اطلاعات بدهد، در تصمیم‌گیری درمان مشارکت و توصیه‌های درمانی را رعایت کند. همراه نیز می‌تواند از نظر عاطفی و در امور شخصی مانند تغذیه و جابجایی کمک کند، تغییرات وضعیت بیمار را به پرستار اطلاع دهد و نظم و حریم سایر بیماران را رعایت کند 
سمیه مولایی، مربی آموزشی دانشکده پرستاری و مامایی دانشگاه علوم پزشکی تهران:
مردم معمولاً پرستار را با لباس فرم و حضورش در بیمارستان می‌بینند، اما خیلی از فشار‌هایی که او تحمل می‌کند را نمی‌بینند. اینکه پرستار بعد از پایان کار با چه اضطرابی به خانه می‌رود و مدام نگران است که مبادا عامل انتقال بیماری به فرزند، همسر یا پدر و مادرش باشد 
بعدی 1 2 3 4 5 قبلی