مادرانِ راوی عاشورا
صدای روضه که بالا می‌گیرد، کودک سرش را روی شانه مادر می‌گذارد. هنوز معنای بسیاری از واژه‌ها را نمی‌داند
اگر بخواهیم از عزاداری صحیح سخن بگوییم، لازم است ابتدا تصویری تراز و جامع از آن داشته‌باشیم. عزاداری صرفاً یک آیین احساسی یا یک مراسم سنتی نیست
دکتر فاطمه قنادیان، روانشناس:
برای آنکه حضور کودک در مراسم عزاداری تجربه‌ای آرام، ایمن و همراه با احساس خوب باشد، بهتر است خانواده از قبل به لحاظ ذهنی و عاطفی او را برای این فضا آماده کند. شب پیش از مراسم می‌توان داستانی کوتاه و متناسب با سن کودک از بخشش، مهربانی، شجاعت یا وفاداری امام‌حسین (ع) برای او تعریف کرد تا تصویری مثبت و الهام‌بخش در ذهنش شکل بگیرد
شب‌های محرم حال‌وهوای دیگری دارد؛ کوچه‌هایی که سیاه‌پوش می‌شوند، صدای روضه‌ای که از مسجد یا حسینیه محل به گوش می‌رسد
غروب آرام‌آرام بر شهر می‌نشیند. صدای طبل‌ها از کوچه‌های قدیمی و خیابان‌های مدرن به گوش می‌رسد. پیرمردی دست نوه‌اش را گرفته و به سمت هیئت می‌رود.
زهرا امیری، مدرس تاریخ: 
محرم یک ماه عبورکننده نیست، بلکه فصلی از بیداری و تعهد دائمی در زندگی فرد و جامعه است. عاشورا به ما می‌آموزد که مسئولیت‌پذیری، عزت‌مداری و ایثار، سه رکن اصلی برای ساختن خانواده متعالی و جامعه‌ای سالم، پویا و امیدبخش هستند. امروز امپراتوری رسانه‌ای و جریان‌های تبلیغاتی تلاش می‌کنند با ارائه تصاویر ناامیدکننده و تحقیرآمیز، حس ضعف و بی‌هویتی را در مردم ایجاد کنند. روحیه عزت‌طلبی حسینی، سپری در برابر این فشارهاست. جامعه‌ای که عزتمند باشد، مردمش احساس ارزشمندی می‌کنند و این احساس، زمینه‌ساز مشارکت، همدلی و تلاش جمعی خواهد شد
مردان و زنان ایران زمین، دختران و پسران ایران‌زمین، نسل به نسل با میراث امام حسین (ع) و حضرت زینب (س) و با انس و محبت به آن بزرگواران قد کشیده‌اند
محسن سپاسی، کارشناس دین، تربیت و رسانه:
محسن سپاسی، کارشناس دینی، تربیتی و رسانه در گفت‌و‌گو با «جوان» می‌گوید: وقتی کودک می‌بیند پدر و مادر با شور و شعور در مجالس عزاداری امام حسین (ع) حضور می‌یابند، لباس عزا بر تن می‌کنند، از نام و یاد اهل‌بیت (ع) با احترام سخن می‌گویند و خانه را در ایام محرم رنگ و بوی حسینی می‌بخشند، این رفتار‌ها به‌صورت طبیعی در ذهن و جان او الگو می‌شود. متن گفت‌و‌گو با وی به شرح زیر است. 
سجاد کریمان‌مجد، روانشناس و مشاور تخصصی خانواده: 
هنگامی که یک انسان با بحران‌های مختلف زندگی مواجه می‌شود، احساس ناامنی و بی‌ثباتی در او افزایش پیدا می‌کند. در چنین شرایطی نیاز به حمایت عاطفی، درک شدن و احساس امنیت بیش از هر زمان دیگری پررنگ می‌شود. اگر فرد از یک خانواده امن و حمایتگر برخوردار باشد، به‌صورت طبیعی و غریزی به آن پناه می‌برد، زیرا خانواده می‌تواند بخش مهمی از این احساس ناامنی را کاهش دهد و آرامش روانی را برای او فراهم کند 
۱