احسان ناظم‌بکایی
حرف درست، در زمان درست و از زبان آدم درست! «من ایرانم»، مصداق بارز چنین برنامه‌ای است. این برنامه در زمان درستی روی آنتن رفت و واکنشی مثبت به وقایع مهم کشور در روزگار جنگ بود.
ویژگی‌های فیلم اجتماعی الهام‌بخش در میزگرد «جوان» با حضور دکتر یوکابد عارفی
هنرمند باید نسبت به خانواده ایرانی خود را مسئول بداند و هنرش را خرج پالایش جامعه کند نه هزینه دیده شدن خودش. شاید عبارت و مفهوم «هنر برای هنر» برای عده‌ای یک ملکه ذهنی باشد، اما حقیقتاً هنری که فایده‌ای برای جامعه نداشته باشد و اساساً جامعه را حساب نکند و اصالت را به امری انتزاعی تنزل بدهد، خود را از اصل جامعه جدا کرده و در واقع به بیراهه می‌رود
با پایان یافتن داوری نهمین دوره جایزه جشن کتاب سال سینما نامزد‌های بخش‌های تالیف، ترجمه، فنی را اعلام شدند.
وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی با محکوم کردن حادثه مدرسه «شجره طیبه» میناب، آن را یک جنایت ضدبشری علیه کودکان بی‌دفاع خواند.
نگاهی به ایده و جهان روایت «اهل ایران»
«اهل ایران» تلاش می‌کند نگاه ما را از قهرمانان دوردست به آدم‌های معمولی برگرداند؛ همان‌هایی که در دل زندگی روزمره، بی‌هیاهو ایستادگی می‌کنند و معنای پایداری را در همین اکنون می‌سازند
مجموعه کمیک‌موشن محمدامین رستم‌پور در روایت تداوم مقاومت پس از شهادت فرماندهان جنگ رمضان
محمدامین رستم‌پور، خالق مجموعه کمیک‌موشن «با سربازانش چه می‌کنید؟» از جرقه اولیه این اثر پس از شهادت سرداران بزرگ در جنگ رمضان سخن گفت و تأکید کرد که هدف اصلی، نمایش وابسته نبودن نظام و مقاومت به اشخاص خاص و تداوم مسیر حتی پس از شهادت فرماندهان است. جنگ رمضان در حوزه تولیدات رسانه‌ای و هنری، باعث خلق آثاری متنوع و متفاوت شد
گفت‌وگوی «جوان» با سیدبشیر حسینی درباره برنامه‌ای که این روز‌ها روی آنتن دارد
شاید از دید مخاطب، این برنامه ۳۰ دقیقه باشد، اما برای این ۳۰ دقیقه ساعت‌ها مطالعه، هماهنگی و کار‌های آماده‌سازی صورت گرفته که از چالش‌های کار است
محمد درآبادی*
آنچه امروز در عرصه رسانه ایران می‌گذرد، شباهتی به «رسانه جنگ» ندارد
برنامه تلویزیونی «ایستگاه ایران» با اجرای امین زندگانی و با محور گفت‌و‌گو با مردم در مترو روی آنتن می‌رود.
گفت‌و‌گو با احمد محمدتبریزی، سردبیر برنامه «آنسوی جلد» رادیو نمایش:
سینما و ادبیات همواره ارتباط نزدیکی با همدیگر داشته‌اند و نمی‌توان سینما را بدون وجود کلمه و داستان تصور کرد.
۲