با نزدیک شدن به زمان آغاز رقابتهای آسیایی ۲۰۱۸ جاکارتا حالا رشتههای مدالآور ورزشی و قهرمانان آنها بیشتر از قبل مورد توجه مسئولان ورزش قرار گرفتهاند، اتفاقی که البته قابل پیشبینی بود. اتفاقی تکراری که همواره روی میدهد و هستند مدیرانی که برای گرفتن عکس یادگاری پای سکوهای قهرمان همیشه پیدا میشوند، کسانی که در قامت مدیر شروع به گشت و گذار میکنند و خود را حامی ورزش نشان میدهند، اما...، اما وقتی همه چیز از تب و تاب میافتد، سروصداها میخوابد، عکسها گرفته و بالای سر آقایان کت و شلوار اطو کشیده قاب میشود، آن وقت است که حمایتهای ظاهری هم تمام میشود، حمایتهایی که حالا تقریباً همه از ظاهری بودن، شعاری بودن و صوری بودن آنها خبر دارند.
این روزها همه میدانند که مسئولان ورزش چه علاقهای به یک رشته خاص دارند و چه تقلایی برای رسیدن و سرازیر شدن پول به جیب ورزشکاران آن میکنند، حتی تلاش میکنند که پاداشهای آنها لحظهای با تأخیر روبهرو نشود!
این روزها، روزهای گشت و گذار آقایان است. از این اردو به آن اردو میروند و خنده تحویل ورزشکاران میدهند. البته وعده هم زیاد میدهند، وعدههایی که به ندرت عملی میشوند. این روزها حتی به سراغ آنهایی که در تیمشان بازی نمیکنند هم میروند، کسانی مثل خادم که هرچه فریاد میزند به جایی نمیرسد. دلیل آن هم مشخص است، دیدگاه او به عنوان یک قهرمان و یک رئیس فدراسیون موفق تفاوت آشکاری با دیدگاه آقایان مسئول دارد. به همین خاطر است که بودجه کشتی را ۵۰ درصد کم و اسپانسری را معرفی میکنند که پول رشته خاصشان را نقدی و به طرفهالعینی پرداخت میکند، اما وقتی پای کشتی به میان میآید کفگیرش به ته دیگه میخورد و دیگر خبری از پول نیست.
کشتی به عنوان ورزش اول و رشته مدالآور و پرافتخار ورزش ایران در طول تاریخ وظیفهاش مدالآوری بوده، حتی اگر شده با دست خالی و جیب خالی! اصلاً کشتیگیری که روی سکو نرود به چه کاری میآید؟ این حرف و اعتقاد این روزها و این دوران مدیران ورزش است!
کشتی باید مدالآور باشد، چون وظیفهاش این است. از بودجه و پاداش و حقوق هم خبری نیست، چرا؟ چون رئیس آن با آقایان مشکل دارد، چون درد ورزشکارش را فریاد میزند، در مقابل کشتی، اما رشتهای هست که پول مفت بیتالمال و مردم را بالا میکشد، میبازد و میلیاردی میگیرد، ولی کشتی وظیفهاش مدال آوری است، حتی بدون پول، بدون دریافتی میلیاردی و بدون چشمداشتی به پاداش.
کشتی در آستانه حضور در آوردگاه بازیهای آسیایی است، آن هم با دست خالی و جیب خالی، تلاشها هم نتیجه نداد که اگر قرار بر حصول نتیجه بود تا الان باید این اتفاق میافتاد. خادم این مسئله را به خوبی درک کرده، وقتی با صراحت میگوید بچههای کشتی هر چقدر هم که مشکل داشته باشند، هر چقدر هم که با سختی روبهرو شوند، کار خودشان را به درستی انجام میدهند، در بین مردم زندگی و کار میکنند، پورشه هم سوار نمیشوند، اما مدالآوری میکنند و اتفاقاً عکسشان هم روی بیلبوردهای اتوبانها و خیابانها نمیرود، چون قرار نیست نگاه مدیران ورزش به ورزش اصلاح شود،، چون رئیسی مثل رسول خادم نمیتواند این تبعیضها و نابرابریها را ببیند و دم نزند. بنابراین خودش، فدراسیونش و شاگردانش بایکوت میشوند، تلاش میکنند، اما قرار نیست اتفاق خاصی برایشان رخ دهد، چراکه این ورزش و مسئولان آن تنها متعلق به رشتهای خاص هستند، حتی در جایگاه و رقابتهایی، چون بازیهای آسیایی، المپیک که اصلاً جایی برای آن رشته خاص نیست و ندارد. المپیک برای رشتههایی، چون کشتی است که کشتیگیرانش با دست خالی بروند و افتخار بیافرینند.
