پس از گذشت حدود يك قرن و نيم از به اصطلاح جنبش فمينيسم در غرب همچنان و در اواخر دهه دوم قرن بيست و يكم، زنان سرشناس غربي كه جزو مشاهير صنعت سينما نيز هستند نسبت به شرايط خود معترضند و از نابرابريهاي جنسيتي شكايت دارند.
جنبش و تظاهرات زنان عليه نابرابريهاي جنسيتي،اين روزها خبر اول كشورهاي در حال توسعه يا جهان سوم نيست،بلكه در كشورهاي توسعهيافته غربي به ترجيعبند اتفاقات اجتماعي و فرهنگي تبديل شدهاست و روز به روز گسترش بيشتري مييابد. هر چند رسانههاي غربي ميكوشند با مديريت اخبار مربوط به اين رويدادها از تبديل شدن بيشتر آن به جنبشهاي سراسري جلوگيري كنند،با اين حال تظاهرات ميليوني زنان در يكسال اخير مسئلهاي نيست كه به طور كامل از سوي رسانهها كتمان شود.
دو موضوع تفاوت جنسيتي دستمزدها و نيز رسواييهاي جنسي باعث شده تا جمعي از زنان سينماگر غربي در جشنواره فيلم كن كه در ميان آنها چهرههاي سرشناسي از كيت بلانشت و كريستين استوارت تا جين فوندا هم ديده ميشدند، در اقدامي بيسابقه در يك راهپيمايي اعتراضي به نابرابري جنسيتي در صنعت سينما روي فرش قرمز جشنواره فيلم كن حضور يافتند. در اين راهپيمايي اعتراضي سينماگران زن در كنار يكديگر از پلههاي كاخ جشنواره بالا رفتند.
اين 82 زن نماد تعداد زنان فيلمسازي بودند كه در تاريخ 70 ساله جشنواره فيلم كن براي رقابت در جشنواره انتخاب شدهاند كه در قياس با مردان رقمي ناچيز و نشانگر نابرابري عميق جنسيتي در صنعت سينما است.
در مقايسه با ۸۲ فيلمساز زن، در تاريخ جشنواره كن تا كنون بيش ازهزار و ۸۶۰ فيلمساز مرد براي رقابت به كن سفر كردهاند. سازماندهندگان اين رويداد اعتراضي اعلام كردند با اين كار قصد داشتند نشان دهند كه هنوز هم پيشرفت و ترقي در كار حرفهاي براي زنان بسيار دشوار است.
سلما هايك بازيگر سرشناس، پتي جنكينز كارگردان «زن شگفتانگيز» و آنيس واردا فيلمساز سرشناس فرانسوي از ديگر چهرههاي حاضر در اين رويداد بودند. در پايان اين حركت كيت بلانشت در بالاي پلههاي كاخ جشنواره بيانيهاي به انگليسي خواند و همان بيانيه را آنيس واردا به فرانسوي تكرار كرد.
در بخشهايي از اين بيانيه آمده است: «زنان در جهان اقليت نيستند در حالي كه جريان غالب در صنعت سينِما خلاف اين واقعيت عمل ميكند. ما روي اين پلهها كنار هم ايستادهايم تا نمادي براي تغيير وضعيت زنان و پيشرفت آنها باشيم. پلههاي پيشرفت در صنعت سينما بايد براي همگان در دسترس باشد.»
در اين دوره از جشنواره فيلم كن از ميان ۲۱ اثر پذيرفته شده در بخش رقابت اصلي فقط سه اثر ساخته فيلمسازان زن است.
همواره از سوي محافل رسانهاي غرب سعي ميشود جنبش اعتراضي زنان سينماگر به گرايشات فمينيستي و ضدمرد تقليل پيدا كند،اما حقيقت مسئله اين است كه ماجرا ريشههاي ديگري دارد و به نوع نگاه و جهانبيني غربي درباره زنان بازميگردد. در حركت اعتراضي زنان در جشنواره كن نيز به نظر ميرسد سمت و سوي اعتراضات به ماجراي نسبت سينماگران زن در برابر مردان تقليل داده ميشود.
مسئله جالب درباره اين اعتراضها اين است كه زنان در غرب پس از يك قرن و نيم ادعاهاي مربوط به جنبشهاي فمينيستي الان در وضعيتي قرار دارند كه سرشناسهاي آنان براي دستمزد برابر با مردان و نبود فرصتهاي برابر شغلي شكايت دارند و از بديهيترين حق در جامعه يعني داشتن امنيت جنسي بيبهره هستند.
