گفتوگوی «جوان» با خانواده شهید فراجا حسین رمضانی از شهدای فتنه امریکایی- صهیونی ۱۸ دیماه ۱۴۰۴ اصفهان
بزرگترین حسرت من این است که اجازه ندادند در لحظه تدفین صورت حسین را ببینم، خیلی اصرار کردم، اما نپذیرفتند. آرزو میکنم که مرگ من هم با شهادت باشد. شهادت، مرگی بسیار زیباست. این را به خوبی میدانم که شهدا زندهاند و حسین من هم زنده است و این از بزرگترین دلخوشیهای من است که او زنده است