نویسنده: شيوا نوروزي
قهر تکستاره جودو، سفر به تايلند براي مبارزه در قفس و پوشيدن پيراهن ملي ترکيه، بدترين اخباري است که اين روزها از جودو شنيدهايم، رشتهاي مدالآور که سالهاست از روزهاي اوج خود فاصله گرفته و به شدت اسير حاشيه و درگيريهاي مديريتي شده است. تا همين يک دهه پيش جودو يکي از رشتههاي مدالآور و موفق در ورزش ايران به حساب ميآمد و در تورنمنتهايي چون المپيک و بازيهاي آسيايي روي مدالهاي جودوکاران کشورمان حساب ويژهاي باز ميکرديم، اما درست از زماني که حواشي و درگيريهاي مختلف در اين فدراسيون بالا گرفت جودوي ايران اسير بحراني شد که تا به امروز نتوانسته از شر آن خلاص شود. اينکه در مسابقات قهرماني آسيا دو نقره انفرادي و يک برنز تيمي کسب کنيم شايد در اين وانفساي مدال و موفقيت، عملکرد نسبتاً قابل قبولي باشد، اما اينکه جواد محجوب سر از MMA دربياورد و شايان نصيرپور نيز حاضر شود براي تيم ملي ترکيه به روي تاتامي برود، فاجعهاي بزرگ براي جودو و ورزش ايران محسوب ميشود.
جودو سالهاست که در سراشيبي سقوط قرار گرفته و زنگ خطر ناکاميهاي اين رشته رزمي مدتهاست که به صدا درآمده است. با اين حال نه مسئولان وزارت ورزش و نه فدراسيون جودو هيچ يک توجهي به واقعيتهاي نکردند تا جودو به اين حال و روز بيفتد. محجوب نماينده جودو ايران در المپيکهاي لندن و ريو به خاطر بيتوجهيها و فراموشي مسئولان به تايلند رفته و ترجيح ميدهد بقيه عمر ورزشياش را در يک رشته رزمي ديگر که انواع و اقسام مشت و لگد و ضربه در آن مجاز است، سپري کند. نصيرپور هم که دلش از بيمهريها گرفته بود تصميم گرفته در کشوري ديگر که به جودو اهميت داده ميشود به کارش ادامه دهد. واقعاً دليل اين مهاجرتها چيست؟ آيا جز اين است که جودو به امان خدا رها شده و اهالي اين رشته و مديرانش از يک دهه قبل تاکنون مشغول گرفتن سهم خود از اين رشته هستند؟ وزارت ورزش نيز انگار بيخيال جودو شده و عملاً تلاشي براي نجات جودو انجام نميدهد! با اين حساب بايد منتظر اخباري به مراتب بدتر از اينها هم باشيم.
