نقد فیلم «اوپنهایمر» به کارگردانی کریستوفر نولان/ رفتن به اعماق یک ذهن خودویرانگر

نولان برای روایت داستان از رفتن به سمت روایتی خطی پرهیز کرده، چون حجم بالای اتفاقات، چنین امکانی به او نمی‌دهد. او با ساختار غیرخطی داستان، فیلم را از سال‌های جوانی اوپنهایمر، از زمان داشتن شور عاشقانه و آرمان‌های سوسیالیستی تا زمان سفید شدن موهایش دنبال می‌کند.

آنچه که از گذشته برای سهراب باقی مانده کوله‌باری از حسرت، ناکامی، عقده و حسادت است. این سنگینی گذشته در مواجهه با آدم‌ها خودش را نشان می‌دهد.

بارِ کمدی سریال خیلی بالا نیست ولی سریال ظرافت‌ها و نکات دیگری دارد که آن را سرپا نگه می‌دارد و حداقل سایر مخاطبان را برای ادامه سریال ترغیب می‌کند.