سفری به مرز غزه
فریادهایی که دیوار فولادی را می‌شکافد
عید سال نو مسیحی است و من و چند نفر از اعضای گروه در راه رسیدن به گذرگاه العریش هستیم، یکی از شش گذرگاه مرزی غزه که توسط دولت صهیونیستی و در راستای سیاست غیر قانونی این رژیم مبنی بر تنبیه دسته جمعی مردم غزه،‌ به طور مکرر بسته شده است. در کاروان ما جمعی از فعالان فلسطینی و اسراییلی حضور دارند که با هدف اعتراض به سیاست‌های اسراییل به این سفر آمده‌‌اند. در زمانی که ما منتظر آمدن اتوبوس‌ها هستیم، من به اطراف خود با دقت بیشتری نگاه می‌کنم و چهره برخی از افراد اعتراض کننده به سیاست‌های اسراییل را به خاطر می‌آورم. افرادی که از جنگ‌ها و جنایت‌های تکراری اسراییل و تنبیه دسته‌جمعی مردم فلسطین به ستوه آمده‌اند.
یک سال از اجرای عملیات «سرب گداخته» می‌گذرد، یک جنگ اسراییلی که در آن بیش از 1400 نفر از مردم غزه کشته شدند. همچنین از زمانی که اسراییل غزه را به عنوان منطقه دشمن معرفی و محاصره را به بیش از یک و نیم میلیون انسان در این منطقه تحمیل کرد، دو سال ونیم می‌گذرد. سپتامبر سال گذشته گزارشی توسط گلدستون منتشر شد که به طور بسیار دقیقی نحوه عملیات اسراییل را در جنگ غزه و همچنین عملیات وحشیانه این رژیم را پیش و پس از این جنگ توضیح داده است. براساس این گزارش ارتش اسراییل عملیاتی متوالی علیه مردم غزه انجام داد، همچنین در این گزارش آمده است که اسراییل از مردم غزه به عنوان سپر انسانی و حتی علیه آنها از بمب‌های فسفری استفاده کرده است. با وجود انکار شدید اسراییل و حامیانش از جمله دولت اوباما، گلدستون در گزارش خود به خسارت‌های فراوان اسراییل در این جنگ نیز تأکید کرده است.
با وجود این توصیه‌های کلیدی، گزارش گلدستون الزام آور نبود، اما در این گزارش بر ضرورت توقف هر چه سریع‌تر محاصره غزه، توقف محدودیت‌های ایجاد شده بر ضد مردم غزه و پرداخت تمام خسارت‌های جنگ غزه توسط اسراییل تأکید شده است. همچنین در این گزارش آمده است که اسراییل باید تمام فلسطینیان را که به طور غیر قانونی بازداشت کرده است، آزاد کند و به عملیات نظامی در غزه پایان دهد.
سه ماه پس از انتشارات این گزارش، اسراییل به تنگ‌تر کردن حلقه محاصره غزه مبادرت کرد. علاوه بر این، اسراییل به بمباران غزه و اعمال سیاست‌های نژادپرستانه خود در فلسطین ادامه داد.
یک سال از پایان عملیات سرب گداخته می‌گذرد و اکنون افراد بسیاری در جعفا گرد هم آمده‌اند تا برای شکستن محاصره غزه تلاش کنند. با وجود این بسیاری از این افراد به دلیل اقدامات خشونت‌آمیز نیروهای پلیس مصر و نیروهای امنیتی که از سیاست‌های فاسدانه دولت مصر تبعیت می‌کنند، در منطقه گرفتار شده‌اند.
زمانی که سوار اتوبوس می‌شویم، من در کنار یک زن فلسطینی می‌نشینم، پس از مدتی گفت‌وگو با او متوجه می‌شوم که در کنار برخی از دیگر فلسطینیان برای جلوگیری از تخریب خانه‌های مردم در جعفا تلاش می‌کند.
ما به زودی جعفا را ترک می‌کنیم. این برای نخستین بار است که من به این منطقه سفر کرد‌ه‌ام. ظاهر این شهر، با ظاهر تمام مناطق کرانه باختری متفاوت است. سرزمینی با زیبایی‌های منحصر به فرد و زمینی هموار که برای کشاورزی بسیار مناسب است. با وجود این، اکنون به دلیل اشغال توسط اسراییل و تخریب‌های زیادی که در آن صورت گرفته، بخش عمده‌ای از زیبایی‌های آن از بین رفته است.
زمانی که به گذرگاه العریش رسیدیم، صحنه‌هایی را به چشم دیدم که به شدت مرا آزرد. دیواری در منطقه مرزی بین غزه و سرزمین‌های اشغالی کشیده شده است که باعث شده 5/1 میلیون ساکن غزه در پشت این دیوار به اسارت کشیده شوند. بسیار غم‌انگیز است که بدانی این افراد تا چه حد به تو نزدیکند، ولی به واسطه وجود این دیوار نمی‌توانی آنها را ببینی یا با آنها سخن بگویی.
تاکنون صدها نفر در مرز غزه برای اعتراض به ایجاد دیوار مرزی و محاصره غزه در این منطقه جمع شده‌اند. جمعیت اعتراض کننده به مرور بیشتر می‌شوند. در دستان اعتراض کنندگان، عکس‌هایی از کودکانی که کشته شده‌اند و عکس‌هایی از خانه‌های تخریب شده فلسطینیان دیده می‌شود. بندهایی هم در دستان آنان دیده می‌شود که روی آنها نوشته شده است: اراده فلسطین از توانایی اسراییل قوی‌تر است.
زمانی که تظاهرات تمام می‌شود و جمعیت سوار اتوبوس‌ها می‌شوند، من احساس می‌کنم که ترک کردن آنجا برایم بسیار سخت است. احساس می‌کنم که می‌خواهم به دیوار حمله و آن را تخریب کنم. احساس می‌کنم که دلم می‌خواهد به خاطر اقدامات ناعادلانه و ضد بشری اسراییل، بر سر سران اسراییل فریاد بزنم. اما در نهایت احساس می‌‌کنم که تظاهرات امروز ما تأثیر بسیار مهم و عمیقی روی مردم غزه گذاشته است. حتی به جرأت می‌توانم بگویم که اقدام ما در برپایی این تظاهرات و نشان دادن اتحاد، مردم آزاده‌خواه سراسر جهان را تحت تأثیر قرار داده و توجه آنان را به تلاش مردم فلسطین برای به دست آوردن آزادی معطوف کرده است.
نوشته: کیم‌بالی مور، فعال حقوق بشر و عضو انجمن بین المللی حقوق زنان
ترجمه: سید حسن روتن