کد خبر: 831416
لینک کوتاه: http://www.Javann.ir/831416
تاریخ انتشار: ۱۷ دی ۱۳۹۵ - ۱۳:۳۰
انگار حالا ديگر مشكلات مدارس آنقدر زياد و تكراري شده كه نه گوشي براي شنيدنشان پيدا مي شود و نه عزمي براي رفع آنها. از استيجاري بودن مدارس و سرد بودن كلاس ها و كمبود تجهيزات و فرسوده بودن سقف ها گرفته تا نرسيدن كتاب و كمبود معلم و نرسيدن شير سهميه اي و...
محمدرضاهاديلو
اما در اين ميان و با گذشت حدود نيمي از سال تحصيلي هستند هنوز مدارسي كه نه تنها همه مشكلات و معضلات فوق را يك جا در خود جاي داده اند بلكه حتي نمي توان آنها را مدرسه عنوان كرد.

امروز بچه هاي محروم منطقه ایرندگان خاش در استان سيستان و بلوچستان وقتي دفتر و كتابشان را برمي دارند به كپرهايي مي روند كه آن را مدرسه مي نامند.

با اينكه همه مي دانند سرماي كوير ، سرمايي خشك و سوزان است اما دانش آموزان خاش در سردترين فصل سال هم بايد بر روي خاكي بنشينند كه برايشان بوي كلاس را مي دهد.

حالا آنقدر كلاس هاي كپري براي مسئولان عادي شده كه از استاندارد بودن يا نبودن آن حرف مي زنند.

شايد اين بچه ها هم مي دانند چاره اي جز علم آموزي در اين كپرها را ندارند، اما نمي توان از اين حقيقت فرار كرد كه ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺍﯾﺎﻡ ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ ﻧﺒﻮﺩ ﺗﺠﻬﯿﺰﺍﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕﺁﻣﻮﺯﺷﯽ، ﻭﺭﺯﺷﯽ ﻭ ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﯽ و مهمتر از آن تحصیل در اين اماكن باعث شده شور و نشاطی در ﻣﺪﺍﺭﺱﺑﺨﺶ ﺍﯾﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍشته باشد.

با اينكه بارها و بارها ﺳﺎﮐﻦ اين مناطق ﺑﺎ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﮔﻼﯾﻪ ﻭ ﺷﮑﺎﯾﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ از مسئولان خواسته اند تا حداقل سري به مدارس تحت مديريتشان بزنند اما گويي هيچ گوشي براي شنيدن وجود ندارد چه برسد به كسي كه بخواهد به خودش زحمت رفت و برگشت ﺑﻪ خاش را بدهد تا محرومیت ﺩﺭ ﻣﺪﺍﺭﺱ بخش ایرندگان ﻭ ﻓﻘﺮ ﺁﻣﻮﺯﺷﯽ ﺩﺭ آن را ﺑﻪ ﻭﺿﻮﺡ ببيند.

در حال حاظر مدرسه ستارخان در روستای انجیروک ایرندگان با تعداد ۲۵خانوار و پانزده دانش آموز و همچنین مدرسه شهید مراد بامری در روستای درگ ملاء با ۳۰ خانوار و۲۴ دانش آموز نمونه هایی از مدارس کپری موجود در بخش ایرندگان می باشند.

البته ﻫﻢ ﺍﯾﻨﮏ ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺑﺮ 1700 ﺩﺍﻧﺶ ﺁﻣﻮﺯ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺍﯾﺮﻧﺪﮔﺎﻥ خاش به دلیل در اختیار نداشتن فضای آموزشی و امکانات و تجهیزات مطلوب ﺷﺮﺍﯾﻂ ﺑﺪ ﺗﺤﺼﯿﻠﯽ ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺷﯽﺭﺍ ﺳﭙﺮﯼ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ.

با اين تفاسير شايد اگر قرار باشد حالا از عدالت آموزشي صحبت كنيم نمي توانيم بچه هاي شمال تهران را كه ميان وعده هاي گرم شان دير نمي شود را با بچه هايي مقايسه كرد كه نمي دانند ميز و نيمكت چيست.

اگر اينجا تخته هاي هوشمند حتي خاطرات تخته هاي وايت برد را هم از اذهان پاك كرده اند اما هنوز در كپرها به تكه تخته هايي كه نمي توان بيش از چند كلمه برويشان چيزي نوشت را مي گويند تخته سياه.

در عدالت آموزشي گروهي در كلاس نگرانند كه مبادا تخته هاي هوشمندشان از كار بيفتد و گروه ديگر چشمشان مي چرخد تا مار و عقرب به ميانشان نخزد.

جالب اينكه نزدیک به ۱۰ سال است که در طرح نوسازی مدارس سیستان و بلوچستان، برنامه حذف مدارس کپری را آغاز شده اما همچنان رفت و آمد دانش‌آموزان به اين گونه مدارس ادامه دارد.

شايد مسئولان هم شنيده اند كه حافظه تاريخي مردم خيلي ضعيف است، به همين خاطر فقط حرف مي زنند و وعده مي دهند و بودجه ها را مي سوزانند و مي روند.

به هرحال امروز در حالي دوباره از مدارس كپري سيستان و بلوچستان مي نويسيم كه در بهمن‌ماه سال 86 حبیب‌الله دهمرده استاندار وقت سیستان و بلوچستان گفته بود، به زودی جشن کپرزدایی در استان برگزار می‌شود.

البته یک سال بعد یعنی در بهمن 87 هم علی‌محمد آزاد استاندار وقت سیستان و بلوچستان با اعلام اینکه به زودی جشن کپرزدایی در استان برگزار می‌شود، گفته بود: امروز سیستان و بلوچستان یکی از استان‌های خوب کشور در رابطه با فضاهای آموزشی است.


نظر شما
جوان آنلاين از انتشار هر گونه پيام حاوي تهمت، افترا، اظهارات غير مرتبط ، فحش، ناسزا و... معذور است
نام:
ایمیل:
* نظر:
پربحث ترین عناوین